Φόρμα παραγγελίας Αθιβολής

Μπορείτε να καταθέσετε τα χρήματα της παραγγελίας σας (βιβλίου και μεταφορικών) σε έναν από τους λογαριασμούς της ''Τέχνης Πολιτεία''.

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: IBAN GR9701721850005185076919508

ALPHA BANK: IBAN GR3901403270327002002008423

Η αποστολή γίνεται μέσω των ΕΛ.ΤΑ. Τα έξοδα αποστολής είναι 2,60 € πλέον των 15€ που κοστίζει το βιβλίο για την Ελλάδα. Επίσης βάσει ισχυουσών τιμών των Ελληνικών Ταχυδρομείων, πλέον της τιμής βιβλίου, το κόστος για την Ευρώπη διαμορφώνεται ως Β προτεραιότητα στα 22,76 € και για τις λοιπές χώρες ανέρχεται στα 27 €.

Όλες οι πληροφορίες που διαβιβάζονται από εσάς είναι εμπιστευτικές και χρησιμοποιούνται μόνο για τη διεκπεραίωση των παραγγελιών σας.

Τα πεδία με αστερίσκο* είναι υποχρεωτικά.

Με φειδώ σκέψεις από τον οίκο προς τον δήμο







Οι παλαιότεροι έλεγαν  “τα εν οίκω μη εν δήμω”, αλλά εμένα μου ήρθε η επιθυμία να καταγράψω, εδώ, τις σκέψεις που γεννήθηκαν από την υπάρχουσα ζωή μέσα στο σπίτι μου.

Κάτι μου “έτρωγε” το μυαλό όλο το χθεσινό βράδυ σχετικά με ένα γράψιμο που ετοιμάζω, αρχικά μέσα στη σκέψη μου, σχετικά με το “σήμερα” και το “τότε”.  Το αφήνω απροσδιόριστο χρονικά, αν και βάσανός μου έχει αρκετή σαφήνεια. Ο λόγος της απροσδιοριστίας έγκειται στο ότι πρέπει να ξέρουμε πως κάθε “τότε” είναι καλύτερο από το σήμερα έστω και αν νομίζουμε πως ταξιδεύουμε στα άστρα…  Κάτι θα ήξερε ο Ησίοδος όταν έγραφε τα πέντε γένη των θνητών. Οδεύουμε με μαθηματική ακρίβεια προς την καταλυτική δράση της Νέμεσις πάνω στο αυθάδες είδος μας.

Έτσι οι κουβέντες που αναπτύχθηκαν από το ξύπνημα μέχρι το δεύτερο τσαγάκι, έφτασαν μέχρι τις κατάρες των δύο πολύπαθων οικογενειών της αρχαιότητας. Μιλώ για τους Λαβδακίδες  βόρεια της Αθήνας που έζησαν τις συνέπειες της κατάρας όπως και τους Ατρείδες κατά τον νότο, που υπέφεραν αντίστοιχα.  Με ένα περίεργο τρόπο οι ίδιοι οι Αθηναίοι δεν είχαν καμία κατάρα πάνω τους. Προτιμούσαν οι θεατρικές τους ιστορίες να αναφέρονται βόρεια και νότια της αυτοκρατορίας και  σε παλαιότερους χρόνους.  Όταν πήγε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ύπαρξης ενός ηθικού βάρους, μιας κατάρας δηλαδή, ο Φρύνιχος με την τραγωδία του “Μιλήτου Άλωσις”, το κραταιό πολίτευμα αντέδρασε με την φίμωση και την τιμωρία του ίδιου του Ποιητή.  
Καλό είναι να ξέρουμε πως η δημοκρατία που κουβαλά ως επιθυμητό ευχολόγιο μέσα της τις γιορτές και την ευδαιμονία, είναι ενίοτε και πάντα δι’ ολίγον, πράξεις αβροφροσύνης των κυρίαρχων βασιλευόντων όντων προς τους εξουσιαζομένους, όταν δεν απειλείται η κυριαρχία τους.  Μόλις απειληθεί η “Θέση”, η συμπεριφορά των κυριάρχων γίνεται ταιριαστή με την βία του φόβου που έχουν τα ζώα, ως άξιος προς μελέτη καθρέφτης, της φύσης.

Όσον αφορά την ίδια την “Κατάρα” που είναι η δύναμη του αδικημένου, στις μέρες μας έχει αντικατασταθεί από συνθήματα επιθετικά μεν, αλλά ακίνδυνα στο υπερβατικό τους μέρος προς τους αδικούντες. Λένε, πως η φραστική επίκληση της κατάρας από ένα αδικημένο, μπορεί να έχει πραγματικά στοιχεία υλοποίησης δυστυχιών σε αυτόν που απευθύνεται.

Αμέσως για να ελαφρύνει το οικογενειακό μας κλίμα, σκεφτήκαμε ένα τραγούδι που γράφτηκε την εποχή που οι άντρες φορούσαν καρό παντελόνια στενά με χαμηλό καβάλο, ενώ στην κνήμη το ύφασμα μπόλικο σχημάτιζε κατά το βάδισμα μια καμπάνα που έδινε τιμή στον νέο που την ενδύετο. Έτσι διαλέξαμε να βάλουμε να παίξει ένα σχετικό με την κατάρα τραγούδι, που μέσα στην παρωχημένη αισθητική της εποχής αυτής, προετοίμαζε μαγειρεύοντας τον χυλό της σημερινής σκέψης…

Αντί να δώσετε ας πούμε την κατάρα σας για την καταστροφή του τύμβου της Σαλαμίνας, μπορείτε απλώς να αγνοείτε το γεγονός.
Όλη η Ευρώπη θα ήταν διαφορετική σήμερα αν χανόταν αυτή η ναυμαχία, αλλά ποιος νοιάζεται για τούτα τα ζητήματα της μνήμης σήμερα.
Γύρω μας καταστρέφονται τα πάντα στο πνεύμα εξέλιξης της κερδοφορίας μιας φθισικής εκχρηματισμένης οικονομίας χωρίς ήθος και στοχασμό…
Καλύτερα είναι όμως να τα αγνοούμε, γιατί η γνώση φέρνει ανησυχία και πόνο.

Μη νομίζετε πως έχει διαφορά αυτό το τα τραγούδι που διαλέξαμε από τα μπιτάτα τραγούδια που με αυτά ηχορυπαίνουν οι Ακέφαλοι οδηγοί με τα ηχοσυστήματα στα ματαιόδοξα θλιβερά τους αμαξίδια… Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν εύκολα, γιατί η παιδεία έχει κόπο και ο κάματος ενοχλεί.

Επισυνάπτω τα λόγια και έναν ηλεκτρονικό τόπο που φιλοξενείται το άσμα.

'' Κατάρα '' ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΟΣ
( Ν. Πάνου - Π. Πολίτου )
LP - Κατάρα (1973)


Κατάρα ... να 'χεις από 'μένα
που μ' έκανες και πίστεψα σε σένα
Κι όταν είδες πως σ' αγάπησα στ' αλήθεια
μ' άλλον έφυγες και μ' άνοιξες πληγές στα στήθια

Η κατάρα μου να δέρνει τη σκιά σου
κι εφιάλτες να σε δέρνουν στα όνειρά σου
Τα σημάδια, οι πληγές μου να σε ζώνουν
και τα μάτια σου ποτέ να μη στεγνώνουν

Πόσο γελάστηκα... αχ! πόσο
σε σένα, την αγάπη μου να δώσω
Μα συνείδηση δεν είχες κατά βάθος
πάρ' την κατάρα μου κι εγώ θα ζω μονάχος

Η κατάρα μου να δέρνει τη σκιά σου
κι εφιάλτες να σε δέρνουν στα όνειρά σου
Τα σημάδια, οι πληγές μου να σε ζώνουν
και τα μάτια σου ποτέ να μη στεγνώνουν.


Υ.Γ

Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από αυτόν τον ηλεκτρονικό χώρο και αφορά ένα αναθηματικό ανάγλυφο του 4ου αιώνα από την Ελευσίνα σχετιζόμενο με την Δήμητρα.
Η Δήμητρα ενσωματώνει κατά την προσωπική μου αίσθηση όπως και η Χριστιανική Παναγία τον πόνο όλου του κόσμου μέσα από την αντίστοιχη απώλεια των τέκνων τους. Με την σειρά τους και αυτές οι συμβολικές μορφές Πίστης κουβαλούν μνήμες από οντότητες προ- Ολύμπιες και προς τιμήν των Αρκάδων βρίσκονται κάπου εκεί στα ορμητικά νερά των ιερών ποταμών τους.



Μία ώρα με την Βίκυ Τσιανίκα





Τιμή και χαρά μου ήταν το αντάμωμά μου με την Βίκυ Τσιανίκα στο ραδιόφωνο "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ"  της ΕΡΤ κατά το ωριαίο πρόγραμμα της εκπομπής  "Δράκοι και Νεράιδες" την παρελθούσα Τετάρτη στις 7 του Σεπτεμβρίου του 2016. 

Η βραχέα συχνότητα της φωνής αυτού του ραδιοφώνου, ενώνει τον απανταχού Ελληνισμό σε ένα Ελληνικό γλωσσικό τοπίο σκέψης που σήμερα εδώ στην Μητρόπολη της ιστορίας του, δολοφονείται από όσους επαίρονται πως το φροντίζουν. 

Η ηχοληψία που επισυνάπτεται, έγινε μέσω του διαδικτύου, με συνέπεια οι μειωμένες ηλεκτρονικές γνώσεις μου σε συνδυασμό με την προβληματική ταχύτητα του ίντερνετ στην Ελλάδα, να δημιουργήσουν ένα περιοδικό κόμπιασμα στις μουσικές και τα λόγια. Κάποια μέρη επίσης της συζήτησης δεν κατεγράφησαν από τους ίδιους λόγους. Η ευγένεια όμως φιλοξενίας της ραδιοφωνικής οικοδέσποινας είναι φανερή παρά τα τεχνικά προβλήματα της εδώ καταγραφής.


https://www.youtube.com/watch?v=tRxOB37n6LQ


https://www.youtube.com/watch?v=spfkI0jpg1Y











Για την μικρή αφηγήτρια στον Μπρεχτ





Σε λίγο καιρό κλείνουν δύο χρόνια από τότε που ηχογραφούσα με την επτάχρονη -τότε- κόρη μου τα συνδετικά σχόλια των σκηνών στο θεατρικό έργο του Μπέρτολτ Μπρέχτ “Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν”, που σκηνοθετούσα για την θεατρική ομάδα των Ελλήνων Ταχυδρομικών υπαλλήλων. 

Δύσκολες ήσαν οι λέξεις για την επτάχρονη και οι έννοιες του Ποιητή έπρεπε να αποδοθούν με ύφος που να πείθει τους θεατές πως το παιδί που αφηγείται, καταλαβαίνει πλήρως αυτά που μας προέτρεπε  να σκεφτούμε κατά την παράσταση. Αυτό σήμαινε πως ο “δάσκαλος” μπαμπάς, όφειλε να είναι αυστηρός και απαιτητικός την ίδια στιγμή που εμψύχωνε την αγαπημένη του κόρη να καταλάβει - στο βαθμό που την αφορούσε- το “παιχνίδι” του θεάτρου. 
Θυμάμαι την στιγμή που η κούραση την είχε καταβάλλει και το απείθαρχο γέλιο της ηλικίας της δυσκόλευε την ηχογράφηση. Την κοίταξα σοβαρά και την ρώτησα αν θέλει να είναι πειθαρχημένη σαν καλλιτέχνης ώστε να συνεχίσουμε. 
“Σε περίπτωση που δεν θέλεις να συνεχίσεις, μπορώ να ψάξω για να μας το πει άλλο παιδάκι ηθοποιός”, της είπα. Δεν χρειάστηκε άλλη μου πρόταση για να την πείσω. Αμέσως σοβάρεψε και με ύφος ανθρώπου που διεκδικούσε το κέρδος από την εργασία του, μου είπε: “Όχι θα το πω εγώ”. Όντως την επόμενη φορά που επανέλαβε την πρόταση που την δυσκόλευε έμεινα έκπληκτος από την εκφραστική της ακρίβεια. 

Δύο χρόνια τώρα, δεν είχα σκεφτεί να ανεβάσω τα αποσπάσματα αυτού του έργου στο διαδίκτυο. Σήμερα όμως μου γεννήθηκε σφοδρή επιθυμία να τιμήσω την αγαπημένη μου συνεργάτη -και θυγατέρα- που δυστυχώς από ανώτερους λόγους της θελήσεώς της, δεν χάρηκε την υπόκλιση στην πρεμιέρα του έργου και το χειροκρότημα που της αναλογούσε. Οι θεατές βέβαια την χειροκρότησαν, αλλά στις ζωντανές τέχνες το βίωμα δεν υποκαθίσταται με την ιστόρηση των γεγονότων. 
Όταν με είχε ρωτήσει πριν τις ηχογραφήσεις την ιστορία του έργου, της αφηγήθηκα στην γλώσσα νόησης που ταιριάζει στα παιδιά, την ιστορία της νεαρής Κινέζας Σέν Τε. 
Πέφτοντας και εκείνη στην παγίδα η οποία καταπονεί συνήθως τους ενήλικες, με ρώτησε ποιοι ήταν οι “κακοί” απέναντι στην πρωταγωνίστρια της οποίας η ζωή ξεδιπλώνονταν στο έργο. Ένας κόμπος θυμάμαι είχε σταθεί στο λαιμό μου, που με εμπόδιζε να εκστομίσω τα "εύκολα" λόγια. 
Εμείς οι ενήλικες νομίζουμε πως “γνωρίζουμε” και με τις βεβαιότητές μας, καταστρέφουμε τις ψυχές των παιδιών μας. 
“Δεν υπάρχει κακός στο έργο” της αποκρίθηκα, για να συμπληρώσω πως όλοι είναι "καλοί" και θέλουν να ευχαριστήσουν τον εαυτό τους, χωρίς να σκέφτονται αν το δικό τους “θέλω” κάνει κακό στο “θέλω” του άλλου ανθρώπου. Για τον ασυλλόγιστο άνθρωπο, αυτή η ερμηνεία των αντιθετικών συμφερόντων μοιάζει ακατανόητη. Είναι όμως η αρχή της αντίληψης ενός άλλου πολιτισμού που έρχεται και περιλαμβάνει στα ήθη του την συν-χώρεση, δηλαδή την συν- αίσθηση της ανάγκης μεταξύ των ανθρώπων. Κρίνω, με την ευθύνη του ατομικού λάθους, πως ο Μπρεχτ ήταν αρκετά διαβασμένος για να ασχοληθεί με το καλό και το κακό που "λένε" πως παλεύει αενάως, δημιουργώντας πρακτικά φοβισμένους ανθρώπους χωρίς κρίση εποπτείας πάνω στο διαφορετικό.  
Το αστείο είναι πως έχω παρακολουθήσει σε ανεβάσματα του συγκεκριμένου έργου στο θέατρο, να επικεντρώνονται σε συζητήσεις πάνω στις έννοιες του καλού και του κακού, προσπαθώντας να ερμηνεύσουν το Μπρεχτικό πρόσωπο της ηρωίδας. 

Δεν έχει όμως σημασία τι είπα στο παιδί μου, τι αυτό κατάλαβε, τι θα μπορέσει να μετουσιώσει ως γνώση στη ζωή του, όσο ο κάθε ένας από εμάς ΤΙ καταλαβαίνει για τον ίδιο του τον εαυτό. Το άθλημα δυστυχώς είναι πρώτα ατομικό. Η ανάγκη ως πρακτική και ουσιαστική δύναμη που διέπει τα πάντα που έχουν υλική μορφή και αναφέρεται κατά κόρον στην σπουδαία Ελληνική γραμματεία, θα έπρεπε να μας απασχολεί όταν πλησιάζουμε στοχαστικά τα σπουδαία έργα. 
Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος, ας μείνουν ως έννοιες για διασκέδαση στα όμορφα γουέστερν του κινηματογράφου. Εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν και έχουν την ανάγκη από λελογισμένες εκφράσεις, μέσα από χαμηλές ή υψηλότερες επιστασίες των πληροφοριών της γνώσης. 

Τέλος θα επισυνάψω τα δέκα οκτώ μέρη στα οποία έχει χωριστεί το σύνολο του μαγνητοσκοπημένου θεατρικού έργου. Είναι μικρά βίντεο ταιριαστά με τον διαχωρισμό που έχει στο θεατρικό του κείμενο ο Μάριος Πλωρίτης. Τα αποσπάσματα περιλαμβάνουν όλες τις σκηνές του έργου μαζί με τα ιντερμέδια, όπως τα αποκαλεί ο μεταφραστής. 

Πατώντας τον κέρσορα (ας τον λέμε και δρομέα) πάνω στην κάθε ένα μέρος, ανοίγει ένα παράθυρο με το οπτικο-ακουστικό υλικό της παράστασης στο ΥouΤube. Καλή επιλεκτική ή και συνολική παρακολούθηση σε όποιον το επιθυμεί. 

 Κ.Ζ


Πρόλογος 
Ένας δρόμος στο Σετσουάν. Βράδυ. 
Ο Βάνγκ, ο νερουλάς, προχωρεί και μιλάει στο κοινό. 

Σκηνή 1η 
Ένα μικρό καπνοπωλείο. 
Το μαγαζί δεν είναι, ακόμα, ολότελα ταχτοποιημένο και δεν έχει ανοίξει για τους πελάτες. 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ 
Κάτω από μιά γέφυρα. Νύχτα. 
Ο Βάνγκ, ο νερουλάς, είναι καθισμένος στην ακροποταμιά. 

Σκηνή 2η 
Το καπνοπωλείο. Πολύ πρωί. Παντού, άνθρωποι που κοιμούνται. 
Η λάμπα είναι ακόμα αναμμένη. Σε λίγο, ακούγεται κτύπος. 

Σκηνή 3η
Στο Πάρκο - Δειλινό. 
Ένας νέος με λιωμένα ρούχα, ο Γιάνγκ Σούν, παρακολουθεί με τα μάτια 
έν' αεροπλάνο που όπως φαίνεται κάνει βόλτες πολύ ψηλά πάνω απ' το Πάρκο. 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ 
Το γιατάκι του Βάνγκ στο κιούγκι ενός υπονόμου. Νύχτα. 

Σκηνή 4η 
Πλατεία μπροστά απ' το Καπνοπωλείο της Σέν Τέ. Πρωί. 

Σκηνή 5η 
Το Καπνοπωλείο. Την άλλη μέρα το πρωί. 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ ΜΠΡΟΣ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ 
Η Σέν Τε, πηγαίνοντας με το νυφικό της στο γάμο, σταματάει και μιλάει στο κοινό. 

Σκηνή 6η 
Ιδιαίτερο δωμάτιο σ' ένα φτηνό εστιατόριο της γειτονιάς. 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ 
Το γιατάκι του Βάνγκ. Νύχτα. 
Ο Βάνγτκ έχει αποκοιμηθεί καθώς διάβαζε ένα χοντρό βιβλίο. 
Παρουσιάζονται οι τρεις Θεοί. 

Σκηνή 7η 
Η πίσω αυλή του μαγαζιού της Σεν Τε. 
Πάνω σ' ένα αμάξι, μερικά σκεύη νοικοκυριού. 
Η Σεν Τε και η κ. Σίν μαζεύουν τ' ασπρόρουχα που είναι απλωμένα σ' ένα σκοινί. 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ 
Το γιατάκι του Βάνγκ. Νύχτα. Ο Βάνγκ κοιμάται. 
Μες στ' όνειρό του, ο νερουλάς εμπιστεύεται στους Θεούς τους φόβους του. 

Σκηνή 8η 
Το Καπνεργοστάσιο του Σού Τά. 
Στις παράγκες του κ. Σού Φού, ο Σουί Τά έχει εγκαταστήσει ένα μικρό καπνεργοστάσιο. 

Σκηνή 9η 
Το Καπνοπωλείο της Σέν Τέ. 
Το μαγαζάκι έχει μεταμορφωθεί σε γραφείο με πέτσινες πολυθρόνες κι όμορφα χαλιά. 
Βρέχει. 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ 
Το γιατάκι του Βάνγκ. Νύχτα. Ο Βάνγκ κοιμάται. 
Για τελευταία φορά, οι Τρεις Θεοί παρουσιάζονται στ' όνειρό του. 

 Σκηνή 10η 
Το δικαστήριο 

 Επίλογος 
Ομιλία ηθοποιών προς το κοινό.




Δ. Μαρωνίτης, Ζ. Λορεντζάτος, Ν. Καρούζος





Σήμερα άκουσα από το μικρό ραδιόφωνο πως έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών ο Δημήτρης Μαρωνίτης. Τον γνώριζα ως προσωπικότητα, όμως δεν τον είχε πλησιάσει ποτέ η σκιά της εικόνας μου. 
Γενημένος δέκα τέσσερα χρόνια μετά τον Ζήσιμο Λορεντζάτο και τρία χρόνια μόλις μετά τον Νίκο Καρούζο, μοιράστηκε ίδιες και αντιθετικές αισθήσεις της ζωής με βασική σύνδεση την μυρωδιά που αναβλύζει η θεϊκή σήψη της σκέψης μας, σαν αυτή ωριμάζει σκαρφαλώνοντας στις δωρικές ανηφοριές των ποιημάτων από κοφτερό οψιδιανό, που ανήκουν στους αληθινούς δημιουργούς. 

Δεν διάλεξα τυχαία σήμερα κατά την αναχώρηση από την αισθητή μας πραγματικότητα αυτού του μεγάλου μελετητή, να συνδυάσω τα άλλα δύο σπουδαία ονόματα του παρελθόντος. Αυτό που συνδέει τους τρεις άνδρες είναι η αγάπη της Αρχαίας και νέο- Ελληνικής λογοτεχνίας, έστω και αν τα βιώματα κάθε ενός ξεχωριστά υπήρξαν αιτία για διαμόρφωση ενός διαφορετικού τρόπου ζωής ενός εκάστου. 
Διαθέτουμε πληθώρα σπουδαίων ανθρώπων που η ζωή τους υπήρξε υποδειγματική κατά την σιωπηλή αναρρίχησή τους στη γνώση. Με γοητεύουν άνθρωποι που σεμνύνονται μπροστά στην σπουδαία παγκόσμια γραμματεία και αποφεύγουν να γράφουν ασύστολα χωρίς να μελετήσουν και να ταξιδέψουν στην υπάρχουσα γνώση. 
Τέτοιοι ήσαν και οι τρεις που ανέφερα, ο καθένας με την ιδιαίτερη προσωπικότητά του . Δυστυχώς οι προθήκες των διαφημιζομένων προπομπών "ήθους", δεν περιλαμβάνουν τέτοιες προσωπικότητες. Δεν θέλω να αναφέρω τίποτε περισσότερο για τον σημερινό εκλιπόντα, ούτε για τους άλλους δύο που μου ήρθαν συνειρμικά στη σκέψη.  Ό,τι περισσότερο προκύψει ως πληροφορία, ας είναι από την ατομική μας λειτουργία μέσα από ψάξιμο. Η γνώση δεν καταναλώνεται σαν προϊόν προσφοράς σε ράφια υπερκαταστημάτων.

Αυτό που θα χαιρόμουν αν συνέβαινε, είναι ο αναγνώστης που θα διαβάσει αυτές τις λίγες παραγράφους του παρόντος κειμένου, να ψάξει στον χρόνο που ο ίδιος θα επιλέξει στο διαδίκτυο, αναζητώντας στοιχεία για τις προσωπικότητες που ανέφερα. 
Κάποιοι ίσως θυμηθούν καλύτερα όσα ξέρουν για αυτούς και άλλοι ίσως γνωρίσουν για πρώτη φορά αυτό που αγνοούσαν. Το κυριότερο όμως είναι πως αυτός που δεν θα καταναλώσει αυτό που του προσφέρουν ως πληροφορία τα Μέσα, αλλά θα ανακαλύψει μόνος του την γνώση, τον κάνει να σηκώνεται λίγο πιο ψηλά από τον αγωνιώδη ανταγωνισμό της αγοράς των θυμικών συμφερόντων που με ζηλευτό επαγγελματισμό καλλιεργούν όσοι τους συμφέρει να υπάρχει αυτή η άνους αγορά. 

Για όσους δεν έχουν πρόχειρη βιβλιογραφία ή δεν θέλουν να ψάξουν κείμενα στο διαδίκτυο, υπάρχουν και τα όμορφα αφιερώματα που έχει κατά καιρούς δημιουργήσει η ΕΡΤ για τέτοιες προσωπικότητες τα οποία υπάρχουν στο αρχείο της.
Τέλος, αφήνω ένα μικρό αποτύπωμα της ποίησης του Καρούζου, ως δέλεαρ για τον αναγνώστη:

- Δεν σε βλέπω καλά, τι έχεις; 
- Ύπαρξη.
Ώρα καλή στο ταξίδι της Αχερουσίας του Δημήτρη Μαρωνίτη, μαζί με τόσους πολλούς ομόγλωσσούς του, που έζησαν με σεμνότητα την γνώση που κέρδιζαν σελίδα την σελίδα στις γραφές της παγκόσμιας γραμματείας. 

Κ.Ζ


Υ.Γ

Για τον Ζήσιμο Λορεντζάτο εδώ.  Τα υπόλοιπα μόνοι, κατά τρόπο συμβατό με την παροιμία που θέλει την ψαροφαγία να είναι ταιριαστή με το βρέξιμο του παντελονιού στα ψηλότερα σημεία του...






Σκέψεις μιας Παρασκευής εν μέσω θέρους









Το ένα συμβάν φέρνει το άλλο. Οι σκέψεις σαν αφήνονται στο “τυχαίο” της στιγμής, μπορούν να ανοίξουν διαφορετικές ή ίδιες θύρες για να “δουν” τις ερμηνείες που κάνουν για τον κόσμο.
Νομίζω όμως πως πρέπει σεβόμενος τον αναγνώστη να σημειώσω για ποιο λόγο έγραψα αυτήν την παράγραφο εισαγωγής:
Το τελευταίο διάστημα, μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου μου, αρνούμαι να το πλησιάσω ξανά για να επιμεληθώ των απαραίτητων διορθώσεων, περιμένοντας απάντηση από τον αξιόλογο εκδοτικό οίκο που επέλεξα για συνεργασία. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν ψάχνω την βαθιά ουσία των δικών μου υπαρξιακών ερωτημάτων για να επιλέξω το επόμενο έργο.
Δεν ψάχνω “την ιστορία” γιατί θεωρώ πως είναι μικρό το ερώτημα “τι να γράψω”.
Το “πως” θα γραφεί το επόμενο έχει να κάνει με το “γιατί” της βαθιάς μου ανάγκης. Έτσι προσπαθώ να ενσωματώσω μέσα στη σκέψη μου πληροφορίες από το παρελθόν μου. Μπορεί να φυλομετρώ σημειώσεις μου απο γραφές που αφορούν παλαιότερες εποχές από αυτήν που ζω , όμως  πάντα θα υπάρχουν σε κάθε ιστορία τα δικά μου ερωτήματα. Αυτά τώρα, δεν είναι τίποτε άλλο από μετουσιωμένα ερωτήματα  άλλων δημιουργών που συλλέγω για χρόνια επιλεκτικά και προσεκτικά ώστε να μη λερώσω την πρόθεση.
Η πρόθεση είναι μια δύσκολη έννοια ανάμεσα στην σχέση δημιουργού και έργου, που οφείλουν να αποφεύγουν το ψεύδος απέναντί της όσοι διαθέτουν την ικανότητα της επίγνωσης ώστε να την αντιμετωπίσουν. Το "εγώ" με το "εμείς", αποτελούν τις διαφορετικές αφετηρίες της πρόθεσης που εν τέλει διαμορφώνει την ουσία του καλλιτεχνικού προϊόντος και φυσικά την αντοχή του στο χρόνο.  Η πρόθεση, ενέχει μέσα της το ήθος κάθε ανθρώπου που τολμά με ευθύνη ή ανευθυνότητα να υπηρετήσει την δημιουργία. Όταν είσαι σίγουρος πως σέβεσαι τον εαυτό σου, δηλαδή την άγνοιά σου,   τότε το ένα συμβάν φέρνει το άλλο…
Ψάχνοντας λοιπόν για την Βούλα Πάλλα, την ιδιόμορφη δημιουργό που χάθηκε μόλις πενήντα ενός ετών, έφτασα σε ένα τραγούδι της, με τίτλο “ Η παντρεμένη”.  Πίεσα το πλήκτρο του πλαστικού ποντικιού και ξεκίνησε η πένα να χορεύει μάγκικα στις χορδές του ηχογραφημένου μπουζουκιού. Η ευγενική φωνή της, καθώς εξιστορούσε τον πόνο της εποχής μέσω των στίχων, με πληροφορούσε για μία γυναίκα που έμαθε πως θα ερχόταν από τα ξένα ο παλαιός και άσβηστος έρωτάς της, αλλά δυστυχώς εκείνη ήταν ήδη παντρεμένη.
Σχεδόν αμέσως μου ήρθε στο μυαλό η εξαίσια μουσική του Σταμάτη  Σπανουδάκη που γράφτηκε για να εξυπηρετήσει το σενάριο της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη “Οι νύφες”.
Έπιασα και μια δική μου κρυμμένη χορδή στα εσώψυχα να ανταποκρίνεται στην σπουδαία μουσική του Σταμάτη που εξυπηρετούσε τον λόγο του σεναρίου της εξαίρετης συγγραφέως Ιωάννας Καρυστιάνη. Αυτή η χορδή διαμόρφωσε τους παλμούς του συναισθήματος με εικόνες εννοιών...
Θάνατος και φυγή… δύο έννοιες που έχουν αφήσει μέσα μου πολλά αποτυπώματα, που περιμένουν κάθε φορά την οξυγαλακτική τους ζύμωσή τους, για να γλυκάνουν και να απλωθούν στη συνέχεια ως μελάνη πάνω στα γραπτά μου. Λίγο - λιγο. Κάθε φορά όσο αντέχει ο φόβος μου...
Αν δεν είμαστε ίδιοι στη βάση μας οι άνθρωποι, τότε το σύμπαν θα ήταν μια μεγάλη φάρσα που θα την έκανε ένας ευφάνταστος εμπορικός θαυματοποιός αντί ο ίδιος ο Γυμνός Θεός, που σημειωτέον δεν χρειάζεται να του δώσουμε πανωφόρι ταιριαστό στις δικές μας ενδυματολογικές συνήθειες.
Πόσοι σπουδαίοι Έλληνες δημιουργοί υπάρχουν μέσα στην πληθώρα των αλλοεθνών.  Με αφορμή αυτές τις μικρές δικές μου σκέψεις, θέλησα να αφήσω ως κατακλείδα στις παραγράφους αυτού του άρθρου, ελάχιστα από τα ονόματα που οφείλουμε να τα φέρνουμε στα χείλη μας, σε αντιδιαστολή με όλα όσα το “αίσχιστο” της μιμητικής σκέψης του σύγχρονου συρμού μας προτείνει ως ουσία ζωής. 
Ας θυμηθούμε γραφές της Ιωάννας Καρυστιάνη, λήψεις και πλάνα του εξαίρετου σκηνοθέτη Παντελή Βούλαγαρη, την μουσική που αφήνει ανοιχτά ερωτήματα από τον σπουδαίο Σταμάτη Σπανουδάκη και τόσους άλλους που υπάρχουν γύρω μας και περιμένουν την επιλεκτική μας προσοχή σε αντιδιαστολή προς το αισχρόν που προσφέρουν απλόχερα γύρω μας.
Όσο περισσότερο εμβαπτίζουμε τα αισθητήριά μας σε σπουδαίες δημιουργίες, τόσο περισσότερο εξαγνιζόμαστε.
Και επειδή η μία σκέψη φέρνει την άλλη…
Θα ήθελα να καταγράψω μια ακόμη μαγική θύμηση της ζωής μου από το αρχαίο θέατρο Επιδαύρου το 2001, όταν άκουσα την μουσική της Ελένης Καραΐνδρου στις Τρωάδες του Ευριπίδη. Τότε, ένα μικρό δάκρυ είχε κυλήσει από τα μάτια μου καθώς το μέλος της μουσικής της συνθέτριας υποσχόταν για αυτό τον πόνο των βασανισμένων γυναικών που έφευγαν για πάντα από την Τροία, πως “θα περάσει”.  Ευχή και κατάρα η μνήμη που χάνεται ανά τους αιώνες και επανέρχονται τα δεινά από τους αμόρφωτους ψυχικά και πνευματικά επιγόνους των ανθρώπων.
Όλα μια μελωδία… που υπνωτίζει σαν μαγικό σουραύλι την ανθρώπινη μοίρα για να αντέχει τον πόνο που παράγεται από τους ίδιους ανά τους αιώνες…
Ναι αξίζει να γράψω άλλα λίγα ονόματα σπουδαίων ανθρώπων που θυμήθηκα από εκείνη την παράσταση:
Ο Αντώνης Αντύπας είχε υπογράψει την σκηνοθεσία, και η Μάρθα Βούρτση μας έδωσε τότε μάθημα υποκριτικής επί της ορχήστρας του θεάτρου ενσαρκώνοντας την Εκάβη.  Την Κασσάνδρα είχε ερμηνεύσει η πολυτάλαντη και ευγενέστατη Ταμίλλα Κουλίεβα. Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης με την Μπέσσυ Μάλφα είχαν υποδυθεί τον Ταλθύβιο και την Ελένη.

Είναι σίγουρο πως έχω παραλείψει, σε αυτές τις λίγες γραμμές, να αναφέρω πολλούς  σπουδαίους ανθρώπους της τέχνης, με τους οποίους είχα την τύχη να συναντηθώ πνευματικά και να εγκολπώσω κομμάτια τους μέσα σε αυτό που είμαι.
Αξίζει να εισπνέουμε την αξία της σκέψης σπουδαίων ανθρώπων, γιατί τελικά αυτό που βάζουμε μέσα μας καθορίζει την ύπαρξή μας.
Παρθενογένεση στην τέχνη, δηλαδή στη ζωή, δεν υπάρχει.
Υπάρχει όμως αρμονία των στοιχείων που συνθέτει ο κάθε ένας εξ ημών, ώστε να χαρεί την ζωή που, σε πείσμα των ηλίθιων καιρών που γεννούν οι εξουσιαστές της πληροφορίας, είναι Υπέροχη!

Κ.Ζ



Υ.Γ
Η εικόνα είναι από τον ιστοχώρο της εφημερίδας Ναυτεμπορική (εδώ) 



ΕΙΔΗΣΗ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ



Υπότιτλος: Οι πολλοί δεν καταλαβαίνουν έτσι και αλλιώς



Το υπουργείο οικονομικών ψάχνει εναγωνίως για τρόπους να αυξήσει τα κρατικά έσοδα σε βάρος των πολιτών της χώρας μας. 
Από έγκυρα πληροφορημένες πηγές διέρρευσε πως το διαδίκτυο και ειδικότερα το Facebook θα είναι η επόμενη πηγή αδυσώπητης τιμωρητικής Φορολόγησης των Ελλήνων πολιτών. Ειδικότερα, Μέσα από έρευνες παρατηρήθηκε πως η συντριπτική πλειοψηφία των εγγεγραμμένων σε αυτό διαθέτει περισσότερα του ενός προφίλ με ψευδή στοιχεία. Ο λόγος αυτής της πολυπρόσωπης εμφάνισης των ιδίων φυσικών προσώπων στο διαδίκτυο έχει διάφορες αιτίες και στοχεύσεις. 
Πιο συγκεκριμένα όσοι επιδίδονται στην διαδικτυακή πολυπροσωπία, ανήκουν στην κατηγορία των αδιαμόρφωτων προσωπικοτήτων που θέλουν κρυφίως να πετύχουν τους σκοπούς τους. Ενίοτε στοχεύσεις ερωτικής ατυχίας οδηγούν τις τεθλιμμένες προσωπικότητες αυτών που ένιωσαν πως παρέλαβαν την κλασσική “μπουκάλα” από τα χέρια του απομακρυθέντος συντρόφου, στην δημιουργία τέτοιων προφίλ για να ελέγξουν και να διαβάλλουν τον "κακό" σύντροφο που σταμάτησε να ικανοποιεί τις κτητικές επιθυμίες τους. 
Οι ερωτικές υποθέσεις στην Ελληνική χερσόνησο της Ευρωπαϊκής ηπείρου, όπως και στα περισσότερα μέρη που μοιράζονται την εύκρατο ζώνη της περιστρεφόμενης γαίας, αποτελούν το προεξάρχον ζήτημα κοινωνικών συμπεριφορών. Ως εκ τούτου αποτελεί κερδοφόρα ενασχόληση των αδίστακτων κρατικών εγκεφάλων που κάθε ημέρα ωσάν τον εξαρτημένο από τα ναρκωτικά Σέρλοκ Χολμς, ψάχνουν να βρουν συμπεριφορές που με τον κατάλληλο πολιτικό χειρισμό θα αποτελέσουν αφορμή για φοροεισπράξεις. 
Δυστυχώς όπως συμβαίνει σε κάθε επιθετική λαίλαπα, ισχύει και εδώ η παροιμία που λέει πως “κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά”. Ο λόγος για τους ανθρώπους που δεν έχουν καμία κακεντρεχή διάθεση για άλλους συνανθρώπους τους, αλλά επιζητούν μόνο την δική τους ανάδειξη στα ηλεκτρονικά μέσα. 
Αυτή η κατηγορία χαρακτηρίζεται από την ανάγκη της μετριότητας να νιώσει σπουδαία και να απολαύσει το “δοξάστε με” της μάταιης και καταθλιπτικής ζωής της. Συνήθως είναι εμμονικά άτομα με μικρά η μεγαλύτερα προβλήματα ανολοκλήρωτης λίμπιντο που χρήζουν της βοήθειας των πνευματικών επιγόνων του Φρόιντ. Η μεγαλύτερη μερίδα αυτών των ατόμων ανήκουν στην μοντέρνα κατηγορία των συγγραφέων κοινωνικών θεμάτων με έρωτα και μίσος. Αυτοί λοιπόν, με την ανακύκλωση των ίδιων θεμάτων, έχουν βαλθεί μέσα από τις περιγραφές της φοβισμένης ζωής τους, που αποτελεί το έργο τους, να ξεπεράσουν σε αίγλη τον Χόθορν, τον Πόε, τον Γουάιλντ για το εξωτερικό. Εντός της χώρας το ότι έχουν ξεπεράσει τον Παπαδιαμάντη, τον Καρκαβίτσα και τους παλιακούς Αισχύλο, Ευριπίδη και Σοφοκλή, είναι δεδομένο, γιατί στα ηλεκτρονικά μέσα μέτρησης της συγγραφικής αξίας οι τελευταίοι είναι αθέατοι. Άλλωστε σε όποιον δεν κάνουν λάικ και σχόλια είναι ξεπεσμένη προσωπικότητα. Δυστυχώς οι δύσμοιροι ζήσανε πριν την έκρηξη των κοινωνικών δικτύων. Κρίμα για εκείνους...  Σήμερα ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί να δηλώσει πως τρώει σούσι στο "ιν" μαγαζί της Αγίας Βαρβάρας και με μια άμεση κατάλληλη φωτογραφία του πιάτου στο τραπέζι, να αναστατώσει την κοινότητα του fb, ώστε να συναρπάσει τα επίσης "πνευματικά" πλήθη που τον ακολουθούν.
Έτσι επιλέγει να φτιάξει αρκετά ψεύτικα προφίλ ο κάθε ένας δυστυχής αυτοπροβαλλόμενος συγγραφέας και να επιδίδεται καθημερινά σε ένα αυτιστικό “δοξάστε με”. 
 - Μπράβο κορίτσι μου! Υπέροχο βιβλίο! Πότε θα βγει; 
Αυτή η σπουδαίας λεκτικής αξίας έκφραση είναι η συνήθης σε αυτά τα προφίλ που δεν έχουν καμία πρωτογενή σκέψη παρά το διαρκές υμνολόγημα της δύσμορφης προσωπικότητας που αυτολιβανίζουν. Άλλωστε το "κόπυ πέιστ" είναι το προσφιλές ηλεκτρονικό εργαλείο του πνευματικά ανάπηρου που όμως ο ίδιος πιστεύει πως κατέχει ολόκληρο το σύμπαν της γνώσης αφού την επικολλά στον ιδιόκτητο καταθλιπτικό τοίχο του.
Αυτό ακριβώς συνέλαβαν και οι ταλαντούχοι ιχνηλάτες του υπουργείου Οικονομικών και προτίθενται να βάλουν σε εφαρμογή την νέα κομπίνα εισπρακτικής δικαιοσύνης. Μπορεί να είναι άδικη η ψευδοπροσωπία του ανόητου εμμονικού ερωτευμένου που δεν παραδέχεται πως δεν του ανήκει τίποτε, όπως και του ατάλαντου που θέλει να τον δοξάσουν για σπουδαίο. Aλλά ποιος υποστηρίζει πως ο βλάκας ως οντότητα αποτελεί παραβατική συμπεριφορά;
Προσωπικά είμαι με τον διωκόμενο και με φερώνυμη παρρησία αντιτίθεμαι στο κράτος.
Ο έξυπνος έχει υμνηθεί πολλές φορές αλλά εγώ τον βρίσκω αδιάφορο.
Αντιθέτως ο βλάκας είναι το δομικό στοιχείο της κοινωνίας που αναθέτει τα μείζονα της ζωής του σε άλλους, κρατώντας για τον εαυτό του τα πάθη της σκέψης του. Αυτούς λοιπόν τους αφελείς που ψεύδονται, ήδη εδώ και τρεις μήνες τους καταγράφουν σε υπερμεγέθης σκληρούς δίσκους, ώστε να μην μπορούν στην συνέχεια να αρνηθούν την παράβασή τους διαγράφοντας τα ψεύτικα προφίλ. 
Το κόστος για κάθε ένα παραβάτη, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θα είναι ανάλογο της οικονομικής ευρωστίας του. Επί παραδείγματι, οι κυρίες και οι κύριοι που διαθέτουν περιουσία και μέσα στην ράθυμη απραξία τους τιμωρούν τους έρωτες που δεν διανθίζουν την ραστώνη τους, ή οι άλλοι που θέλουν να δοξαστούν για τις κοινοτοπίες των εκφράσεων στα βιβλία τους, θα πληρώσουν βαριά το ολίσθημα αυτό. 
Πιο συγκεκριμένα προτείνεται να καταβάλλουν το 1/8 της συνολικής αντικειμενικής αξίας της περιουσίας που κατέχουν οι ίδιοι ή το στενό συγγενικό τους περιβάλλον από το οποίο αντλούν την ράθυμη ζωή τους. 
Όσοι δεν διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία αλλά μόνο εργασία και κυρίως σε θέσεις μόνιμες και ανεύθυνες που τους επιτρέπουν να έχουν τέτοια πάθη, θα καταβάλλουν τους δύο μισθούς που αναλογούν στο ετήσιο εισόδημά τους. 
Οι άνεργοι που βολεύονται με μια κεραία κλοπής ίντερνετ από τον γείτονα, επιδιώκοντας την ελεημοσύνη του τεμπέλη, θα αναγκαστούν σε κοινωνική εργασία δύο μηνών στους οικείους δήμους της περιφερείας που διαμένουν. 
Τα έσοδα που προβλέπεται να συγκεντρωθούν από αυτή την νέα φοροεισπρακτική λαίλαπα υπολογίζονται σε τέτοιο ύψος που θα βοηθήσει την ταχύτερη έξοδο της χώρας από την οικονομική επιτήρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. 
Οι πληροφορίες φέρουν την κυρία Μέρκελ να συγχαίρει σε προσωπική επικοινωνία με το μέγαρο Μαξίμου την προοδευτική αριστερή αντίληψη της Ελληνικής κυβέρνησης για την ιδέα της αυτή. 
Επιπλέον, τα κέρδη από την ανυπαρξία αντιδράσεων όσων θα πληγούν από την νέα φορολογία, βοηθούν στην ομαλή διαδικασία καταστροφής της χώρας, αποφεύγοντας τις άσκοπες αντιδράσεις όσων αντιστρατεύονται το Ευρωπαϊκό όραμα. 
Οι μελέτες που έγιναν από επικοινωνιολόγους σχετικά με την συμπεριφορά του Έλληνα, έδειξαν πως ακόμη και το σπίτι να του πάρουν μπορεί να συναινέσει, αρκεί να μην τον διαπομπεύουν με τον κοινωνικά απαράδεκτο όρο του “μαλάκα”. Για τον Έλληνα, αυτός ο χαρακτηρισμός είναι ικανός να οδηγήσει σε συμπλοκές ακόμη και σε αφαίρεση ζωής αν τον υποστεί από γνωστό ή άγνωστο, ακόμη και κατά την ώρα που οδηγεί το αυτοκίνητό του. 
Με αυτή την γνώση των επικοινωνιολόγων, συνεχίζει να επικροτεί την ψευδή αξία του Έλληνος η κυβέρνηση όπως έκαναν και οι προηγούμενες για πολλά χρόνια, ώστε να τον κρατά σε οπαδική ομηρία. 
Παλαιότερα ένας σπουδαίος πολιτικός προσφωνούσε τους κατοίκους αυτής της χώρας ως “Περήφανα νιάτα και τιμημένα γηρατειά”. Μόνο αυτό το σλόγκαν αρκούσε για να εξασφαλίζει την ολιγαρχική του παραμονή μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες και έτσι μπόρεσε να ολοκληρώσει επάξια την αποστολή που του είχαν εμπιστευτεί οι εκπρόσωποι του παγκόσμιου διαχρονικού κεφαλαίου. 
Προς εξυπηρέτηση των λίγων ημετέρων που δεν φοβούνται να μετανοήσουν αν πρόκειται να μην πληρώσουν πρόστιμο, θα υπάρχει συγκεκριμένη διάταξη  ανάλογη με την "δήλωση μετάνοιας" την οποία στον παρελθόν ζητούσαν να υπογράψουν οι κομουνιστές προς αποφυγή του θανάτου τους. 
Έτσι αυτό το “παράθυρο” για να γλιτώσουν οι παρανομούντες το βαρύ τιμωρητικό πρόστιμο, είναι να δηλώσουν εντός των ψεύτικων προφίλ τους το πραγματικό τους όνομα μαζί με μία συγνώμη για αυτή την συμπεριφορά τους. Την πρόταση αυτή την εισηγήθηκε το σοφό συμβούλιο των πατέρων της Εκκλησίας της Ελλάδος, θέλοντας να φέρει στο προσκήνιο τις αρετές της ομολογιακής πίστης που εκπροσωπεί. Πιο συγκεκριμένα η “Μετάνοια” που τόσο πολύ απαξιώνεται από την εγωκεντρική εποχή μας, θα βρει έμπρακτη και κερδοφόρα υλοποίηση μέσα από την συγκεκριμένη οδηγία. 
Για ιστορικούς λόγους αναφέρουμε πως οι θάνατοι και οι βασανισμοί των κομουνιστών τότε ήσαν πολλοί και τα υπογεγραμμένα χαρτιά ελάχιστα. 
Η εμπειρία του αίματος των αριστερών που θανατώθηκαν, για χρόνια είχε πέσει σε αχρηστία μέσα στα συρτάρια του σοσιαλισμού που είχε η Ελλάδα. Ναι για όσους δεν το γνωρίζουν οι Ελλάδα κυβερνήθηκε για πολλά χρόνια από τον Σοσιαλισμό που κατάφερε να ενώσει κατά το λαϊκόν άσμα τον λαό με το Κολωνάκι. Έτσι εφευρέθηκε ο λαϊκός καπιταλισμός του χρηματηστηρίου και η αλληλεγγύη των ομοφρονούντων στον αποθησαυρισμό χρημάτων για τα εγγόνια τους.
Δεν είχε όμως κυβερνηθεί η χώρα από κομμουνιστές. Το καθαρόαιμο κομμάτι που εκπροσωπούσε την δικτατορία του προλεταριάτου, μέσα από την σοφία που διαθέτει κατάφερε να κρατήσει τον χαρακτήρα του διαμαρτυρημένου συνδικαλιστικού φορέα, μαζί με τις οικονομίες που το κάνουν να νιώθει ανεξάρτητο  μέσα στον βρώμικο καπιταλισμό. 
Παρ' όλα τούτα, οι αναλύσεις δείχνουν πως και σήμερα ελάχιστοι είναι αυτοί που θα  χρησιμοποιήσουν το ευεργέτημα της μετάνοιας, αλλά με διαφορετική ηθική αιτία από αυτήν της ιστορικής καταγραφής των βασανισμών της πρόσφατης ιστορίας. 
Σήμερα ο Έλλην πρωτίστως διαθέτει την ιδιότητα του λεβέντη και δεν κάμπτεται από τέτοιες ταπεινώσεις. Μαλάκα δεν λέει ποτέ τον εαυτό του κάθε σοβαρός πολίτης της Ελλάδος, και δη εγγράφως, παρά μόνο τον άλλο που δεν έχει ακριβώς τις ίδιες αντιλήψεις με αυτόν. 

Σε κάθε περίπτωση το άρθρο αυτό μας πληροφορεί για το γεγονός της σκέψης που διαθέτουμε, βοηθώντας μας να δούμε μέσα από ένα καθρέπτη την εικόνα μας και να σωθούμε. 
" Να Σωθούμε"... μεγάλη κουβέντα. 
Μεταξύ μας τα πρόβατα τα εκτρέφουμε για τον σκοπό της βρώσης και δεν νομίζω πως η ευχή να σωθούν θα ήταν δίκαιη. Θα ξεσπάθωναν χασάπηδες και ταβερνιάρηδες και θα σταματούσαν οι γάμοι με τα κοψίδια από τους ευτυχισμένους πολίτες. 
Το θέμα είναι να αποφασίσουμε ατομικά τι ζώο θέλουμε να είμαστε. Τότε θα πάμε κάποιοι σε αγέλες για να περιμένουμε ήρεμα τη σφαγή μας, ή άλλοι θα βγούμε στην πείνα της ελεύθερης ζωής που εκεί χρειάζεται αρετή και τόλμη η Ελευθερία…  Ταυτόχρονα μέσα και έξω από την φυλακή δεν γίνεται. Ίσως αυτή η παρανόηση αποτελεί και την πεμπτουσία του Τζάμπα Μάγκα, μιας ιδιότητας που χαρακτηρίζει τον Έλληνα, ο οποίος θέλει την ελευθερία του αλλά μένει ως σκύλος στην αυλή των αφεντικών που τον ταΐζουν πάντα για το συμφέρον τους. 
Ας το σκεφτούμε... και ίσως να σκύψουμε το κεφάλι από ντροπή όσοι το σηκώνουμε με έπαρση ψηλά αλλά με δανεικό κολάρο...

Ο γέλωτας ή η ανησυχία, διαβάζοντας το άρθρο, είναι ελεύθερη για τον κάθε ένα αναλόγως της πνευματικής του συγκροτήσεως. 


Υ.Γ
1. Παρακαλώ μην το αναπαράγετε ως είδηση. Φαντάζομαι να καταλάβατε το λόγο... 

2. Την φωτογραφία την δανείστηκα από εδώ






Η θεατρική πρεμιέρα είναι γιορτή...



Στις 23 Απριλίου του 2016, στο θέατρο του Συλλόγου Εργαζομένων των ΕΛΤΑ Αττικής, στην Αθήνα παρουσιάστηκε το έργο «Οι ζωές των άλλων». 
Στην παρούσα ανάρτηση δημοσιεύονται τα πέντε αποσπάσματα που συγκροτούν στο σύνολό τους ολόκληρη την παράσταση. Αναλαμβάνοντας ολοκληρωτικά την ευθύνη για την γραφή, την διδαχή καθώς και την εικαστική απόδοσή του, θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με πίστεψαν και με την αξία τους και όλοι μαζί δημιουργήσαμε αυτό το έργο. 
Ήμουν με όσα ευθύνομαι η αφορμή. Η υπέροχα δύσκολη και ενδιαφέρουσα συνύπαρξη των ανθρώπων ευθύνεται αυτό που θα παρακολουθήσετε. 
Ειδική μνεία εκτός των συνεργατών ηθοποιών, θα ήθελα να κάνω στην Τατού Δέδε για την μουσική σύνθεσή της, που επένδυσε τα συναισθήματα του έργου μας. 
Σημαντική ήταν και η βοήθεια του σπουδαίου φωτιστή θεάτρων, του Παναγιώτη Μανούση για τις ατμόσφαιρες που μας οδήγησε να αποδώσουμε μεταξύ των ιστοριών. 
Τέλος, ο σεβασμός και η αρωγή του σκοπού μας από το Διοικητικό συμβούλιο του Συλλόγου, μέσα από τον ρόλο του παραγωγού έργου πολιτισμού, αξίζει και το δικό μου μεγάλο ευχαριστώ. 

Η ζωή είναι όμορφη, όχι για αυτά που “κάνουμε” όσο την περπατάμε, αλλά για τον “τρόπο” που υλοποιούμε και απολαμβάνουμε τα έργα μας, πάντα με Ανθρώπους! 

Κ.Ζ





 Εισαγωγή έργου 

με Τζία Πριοβόλου και Δέσποινα Μάκρα 







Πρώτη ιστορία

με Κατερίνα Αλυσανδράτου και Μάνο Ζαβάκο






Δεύτερη ιστορία
με την Γωγώ Θεοδωρίδου και τον Τάσο Καπιζώνη







Τρίτη ιστορία



με Γιούλη Καραουλάνη, Ελισάβετ Μενεξιάδη,

Μάνο Ζαβάκο και Δημήτρη Καρακοντάκη







Τέταρτη ιστορία

και επίλογος



με Δημήτρη Καρακοντάκη και Τάσο Καπιζώνη









Πλάγια σκέψη


ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΚΕΨΗΣ... 
 από το ιστολόγιο Δραγασιά  




Πρόσφατα αλληλογράφησα μέσω του διαδικτύου με νέους του χωριού μου. Νοιώθουν μόνοι, σε μια ζωή που σίγουρα θα την ήθελαν καλύτερη. Όμως τα ίδια αισθάνονται παντού οι νέοι που φυλακίζουν τις δυνατότητες τους σε ότι τους προσφέρεται ως ορίζοντας από την στενή σκέψη της εποχής μας… 

Σκέφτηκα να δημοσιεύσω μια μικρή ιστορία από ένα παλιό βιβλίο του Edward de Bono από την Μάλτα με τίτλο «Η χρήση της πλάγιας σκέψης» Αυτή την μικρή ιστορία με τα σχόλια του συγγραφέα στο δίλημμα που αναπτύσσει, την αφιερώνω κυρίως στους νέους που νοιώθουν ότι απειλούνται από τις λέξεις Ευκαιρία, Άγνοια, Φόβος , Βία … 

Οι εφαρμογές αυτού του μικρού κειμένου στη ζωή μας, δεν είναι τόσο έτοιμες σαν μασημένη τροφή … αλλά μοιάζουν περισσότερο με την μάθηση να ψαρεύουμε, πέρα από την συνήθεια να το τρώμε όταν μας το προσφέρουν. 

Η σκέψη "παθιάζομαι με ότι ΠΙΣΤΕΥΩ πως με εμποδίζει να πετύχω ένα στόχο", είναι απλή και σίγουρα στο τέλος χάνω… το να ΘΕΩΡΩ τις πιθανές λύσεις είναι η μεγάλη πλάγια σκέψη που γέννησε πολιτισμό και σήμερα αναζητείται στους πολλούς.Γράφει λοιπόν ο συγγραφέας… 


Πριν από πολλά χρόνια, όταν ακόμα κάποιος που χρωστούσε χρήματα μπορούσε να φυλακιστεί, ένας έμπορος στο Λονδίνο είχε την ατυχία να οφείλει ένα πολύ μεγάλο ποσό σε κάποιον τοκογλύφο. 
Ο τοκογλύφος, που ήταν γέρος και άσχημος, καλόβλεπε τη νεαρή κι όμορφη κόρη του εμπόρου. Γι’ αυτό του πρότεινε ένα συμβιβασμό: 
Θα χάριζε το χρέος στον έμπορο, αν του έδινε την κόρη του. Ο έμπορος και η κόρη του, όταν άκουσαν την πρόταση, βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα απελπιστικό δίλημμα. Για να τους βοηθήσει δήθεν, ο πονηρός τοκογλύφος πρότεινε ν’ αφήσουν τη Θεία Πρόνοια να αποφασίσει. Τους είπε πως θα έβαζε μέσα σε κάποιο άδειο πουγκί ένα βότσαλο άσπρο κι ένα βότσαλο μαύρο, και το κορίτσι θα έπαιρνε στην τύχη ένα από αυτά. Αν τραβούσε το μαύρο βότσαλο θα γινόταν γυναίκα του και το χρέος του πατέρα της θα χαριζόταν. Αν διάλεγε το άσπρο βότσαλο, θα έμενε με τον πατέρα της και πάλι το χρέος θα χαριζόταν. Αλλά, αν αρνιόταν να διαλέξει, τότε ο πατέρας της θα φυλακιζόταν, και αυτή θα πέθαινε της πείνας. 
Ο έμπορος συμφώνησε με βαριά καρδιά. Όλα αυτά τα συζητούσαν σ’ ένα μονοπάτι γεμάτο βότσαλα, στον κήπο του εμπόρου. Ο τοκογλύφος έσκυψε να πάρει τις δύο πέτρες και η κοπέλα, με αυξημένη την παρατηρητικότητα εξαιτίας του φόβου της, είδε πως πήρε κι έβαλε μέσα στο πουγκί δυο βότσαλα και τα δύο μαύρα. Ύστερα της ζήτησε να τραβήξει από το πουγκί το βότσαλο που θα καθόριζε την τύχη της καθώς και την τύχη του πατέρα της. 
Φανταστείτε ότι βρίσκεστε σ’ αυτό το μονοπάτι, στον κήπο του εμπόρου. Τι θα κάνατε, αν ήσασταν εσείς το άτυχο κορίτσι; Αν έπρεπε να το συμβουλέψετε, τι θα του λέγατε να κάνει; Τι τρόπο σκέψης, θα χρησιμοποιούσατε για να λύσετε το πρόβλημα; Ίσως πιστεύετε ότι μια προσεκτική λογική ανάλυση θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα, αν βέβαια υπήρχε λύση. 
Αυτό το είδος του συλλογισμού είναι καθαρά μια κατακόρυφη σκέψη. Το άλλο είδος είναι η πλάγια σκέψη. Οι οπαδοί της κατακόρυφης σκέψης συνήθως δεν μπορούν να βοηθήσουν και πολύ ένα κορίτσι που βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση. 
Ο τρόπος , με τον οποίο αναλύουν τα πράγματα , τους περιορίζει σε τρεις δυνατότητες : 
1. Το κορίτσι πρέπει ν’ αρνηθεί να πάρει από το πουγκί το βότσαλο. 
2. Το κορίτσι πρέπει να αποκαλύψει ότι υπάρχουν δύο μαύρα βότσαλα στο πουγκί και να φανερώσει έτσι την απάτη του τοκογλύφου. 
3. Το κορίτσι πρέπει να πάρει ένα μαύρο βότσαλο και να θυσιάσει τον εαυτό της για να σώσει τον πατέρα της από τη φυλακή. 
Καμιά από αυτές τις προτάσεις δε βοηθά την κοπέλα, γιατί, αν δε διαλέξει βότσαλο, ο πατέρας της φυλακίζεται. 
Αν πάλι διαλέξει, πρέπει να παντρευτεί τον τοκογλύφο. 
Η ιστορία δείχνει την διαφορά ανάμεσα στην κατακόρυφη σκέψη και την πλάγια σκέψη. Οι άνθρωποι, που ακολουθούν τον κατακόρυφο τρόπο σκέψης, συγκεντρώνουν την προσοχή τους στο βότσαλο που πρέπει να πάρει το κορίτσι. Οι οπαδοί της πλάγιας σκέψης ενδιαφέρονται για το βότσαλο που θα μείνει στο πουγκί. Οι οπαδοί της κατακόρυφης σκέψης ασχολούνται με τη λογικότερη άποψη μιας κατάστασης και μετά προχωρούν λογικά και προσεκτικά στην επεξεργασία της. Οι οπαδοί της πλάγιας σκέψης προχωρούν στην διερεύνηση όλων των πιθανών τρόπων , με τους οποίους μπορεί να αντιμετωπιστεί ένα θέμα. 
Το κορίτσι της ιστορίας έβαλε το χέρι του στο πουγκί και τράβηξε το ένα από τα βότσαλα. Χωρίς να το κοιτάξει έκανε πως σκόνταψε και το άφησε να πέσει κάτω στο μονοπάτι , όπου ανακατεύτηκε αμέσως με όλα τ’ άλλα και χάθηκε ανάμεσα τους. 
«Ω! τι αδέξια που είμαι!» , φώναξε, « αλλά δεν πειράζει. Αν κοιτάξετε μέσα στο πουγκί, θα μπορέσετε να μου πείτε τι χρώμα βότσαλο τράβηξα από το χρώμα του άλλου, που έμεινε εκεί μέσα». …. 
Ο τοκογλύφος δεν τόλμησε να παραδεχτεί την απάτη.


Ηλ διεύθυνση άρθρου Δραγασιάς : http://dragasia.blogspot.gr/2010/01/blog-post_06.html




Σκέψεις κατά τις τελευταίες πρόβες









Έφθασε η ώρα που ένα κείμενο στα χέρια μιας θεατρικής ομάδας, ολοκλήρωσε τον προαποφασισμένο κύκλο μελέτης του, με στόχο το ανέβασμα παράστασης.
Ήταν ένα όμορφα κουραστικό ταξίδι.

Θα έλεγα πως τα ερωτήματα της Τέχνης, μαλακώνουν τις βεβαιότητες της ζωής μας. Δημιουργούν ρήγματα στις εκφράσεις του σκληρού κοινωνικού προσωπείου μας, επιτρέποντας στην φυλακισμένη ομορφιά μας να αναδυθεί από μέσα μας. Δεν υπάρχει άσχημος άνθρωπος, αλλά ταλαίπωροι που κρύβουν την ομορφιά τους, κάτω από ατομικούς φόβους, που τις περισσότερες φορές είναι ψεύτικοι.

Είχα ανάγκη σε αυτή την θεατρική παραγωγή να γράψω και να διδάξω τις σκέψεις μου, γεγονός που ουσιαστικά μου προσέφερε καινούργια μαθητεία.
Αν και με φωνάζουν στην ομάδα δάσκαλο, ξέρω πως είμαι ένας μαθητής της τεράστιας άγνοιας μέσα μου. Προσωπικά, φοβάμαι την αμετροέπεια της ανθρώπινης εγωκεντρικής ανοησίας που κάτω από τίτλους εξομοιώνει ανόμοια μεγέθη προσωπικοτήτων.
Θα έλεγα πως ο κάθε ένας που στοχάζεται στον μικρόκοσμο της εγωκεντρικής ανάγκης του,  κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα και να νιώσει λίγο Σωκράτης ή Πλάτωνας ή και Αριστοτέλης. 
Δεν θα ήθελα να μιλήσω καθόλου για τους άλλους «πνευματικούς ανθρώπους» της εποχής μας, που σαν στραβοπατήσουν τα δάκτυλά τους στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή, νομίζουν πως έχουν γίνει ισάξια συγγραφικά φιλαράκια με τον Ευριπίδη, τον Αισχύλο, τον Λέοντα Τολστόι, τον  Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερί και τον Μπέικον, δηλαδή τον Ουίλιαμ Σαίξηρ, για όσους γνωρίζουμε.
Κόντρα σε αυτή την περιρρέουσα πτωτική τάση της πνευματικής ηθικής αξίας γύρω μας, η ομάδα που με τίμησε με την ανάθεση της μπαγκέτας στο πόντιουμ της διδαχής του έργου, ήταν υπέροχη!  


Σε κάθε έναν από τους συνεργάτες, θυμάμαι την χαρά και την λύπη στο πρόσωπό του, καθώς και την ηρεμία ή τον θυμό σαν πλησίαζε τα όρια της απογείωσης των βεβαιοτήτων του από το έδαφος της γύρω μας συνήθειας.
Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι πως όλοι κατάφεραν να σηκώσουν τα πόδια από το «έδαφος» και τούτο δεν είναι απλό.
Ναι, δεν είναι εύκολο, γιατί ο κάθε αιθεροβάμων (1) αντιμετωπίζει τους φόβους του που του λένε «Θα πέσεις. Πρόσεχε!  Η προσωπικότητά σου θα τσακιστεί μπροστά στους άλλους».

Σκέφτομαι βλέποντας γύρω μου την ανοησία της καμαρωτής πόζας όσων ταλαιπωρούν την Τέχνη και ρωτώ όσους έχουν την ικανότητα να ακούνε:
-         Αν η Τέχνη δεν αποτελέσει το μέσον μιας προσωπικής μας πορείας, τότε γιατί να ασχοληθούμε μαζί της;

Εκείνη βέβαια δεν μας έχει ανάγκη, όπως ακριβώς και η Αλήθεια, που δεν προσπαθεί να αποδείξει στις ψευδόμενες διάνοιες την ύπαρξή της.

Αυτή η αφίσα λοιπόν, που είναι προϊόν οικογενειακής και όχι επαγγελματικής ενασχόλησης, είναι το πρώτο ευχαριστώ στους όμορφους συνταξιδιώτες αυτής της παραγωγής των ανθρώπων που ασχολούνται, γιατί μπορούν, με τον πολιτισμό.  Δυστυχώς σήμερα ζούμε στο 2016 και δεν έχουμε την ευκαιρία να πάρουμε το δωρεάν εισιτήριο που είχαν κάποτε οι Πολίτες των Αθηνών. Τότε υπήρχαν χορηγοί που περίμεναν να δουν στην οδό Τριπόδων να σηκώνεται το μνημείο τους, ως βράβευση της προσφοράς τους.
Τώρα ψάχνουν σε ποια κλίμακα φορολογίας θα εντάξουν τον Πολιτισμό, για να δώσουμε αυτά που όλοι μαζί φάγαμε και κάποιοι συνεχίζουν ακόμη να μασούν διακριτικά με κλειστό στόμα και κεφάλι γυρισμένο, αποφεύγοντας τον σκανδαλισμό της θέας των τρομαγμένων κλεφτών που τους έπιασαν στα πράσα…

Για μένα η Τέχνη δεν νομιμοποιεί την ύπαρξή της, αν δεν ασχοληθεί με τον Πολίτη και την Πολιτική του ηθική, βάζοντας καθρέφτες για να περιλάβει ο κρίνων ΚΑΙ τον εαυτό του που την διακονεί. 

Πάμε λοιπόν για παράσταση με κέφι και αντοχή στις προκλήσεις.
Από αυτό τον χώρο, αρκούμαι σε ένα γενικό ευχαριστώ προς όλους τους συντελεστές, γιατί η προσωπική μας σχέση έχει περισσότερες και όχι δημόσια κοινοποιημένες όμορφες στιγμές.



Σημείωση

(1) 
Αιθεροβάμων = Αυτός που αγνοεί την πραγματικότητα και δεν προσαρμόζει σ΄ αυτήν τις απόψεις ή τις ενέργειές του. Αυτός που φαντάζεται ανέφικτα πράγματα. Ο κατά κοινωνική συνέπεια ανόητος άνθρωπος.
Απέναντι σε αυτή την ερμηνεία που κάθε «γνώστης» δίνει, καλό είναι να αναθεωρούμε την νοηματοδότησή της μέσα από την Τέχνη, μαθητεύοντας στον  Αριστοφάνη, που ο Πεισθέταιρός του έφτιαξε  την Νεφελοκοκκυγία,  μήπως και φτιάξουμε την νέα Σεισάχθεια, απέναντι στο φόβο των επικυρίαρχων, αποφεύγοντας την υλοποίηση της γραφής του Τζορτζ Όργουελ στο πολεμικό τοπίο της Φάρμας των Ζώων του. 


Όταν ο Έλλην Λόγος κρίνει το ήθος της Ιστορίας





ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μετά από 200 χρόνια
ο Τόμας Μπρους θα μιλήσει δίπλα στην Ακρόπολη





Την Κυριακή 17 Απριλίου 2016 και ώρα 20:05 μμ, ακριβώς, στο Θησείο δίπλα στην Ακρόπολη, ο Τόμας Μπρους, Έβδομος κόμης του Έλγιν, θα μιλήσει για τα διακόσια χρόνια αφόρητου πόνου αθανασίας, που αισθάνεται και του έχει σωρεύσει η ύβρις της θεϊκής του προσβολής.

Ο εν λόγω καλεσμένος έχει διαβατήριο, καταθέσεις σε τράπεζες και ευπροσάρμοστα προσωπεία πίσω από τα οποία κρύβεται ο διαρκής πόθος της εφήμερης κατανάλωσης. Μία στάση ζωής, που προκύπτει από την  αγεωμέτρητη σκέψη που διαθέτει και με την οποίαν ανόητα αντιμάχεται την αρμονία του Σύμπαντος.

Όλοι νομίζουμε ότι ο κύριος Τόμας Μπρούς με τα προσωπεία του, είναι ισχυρός και η κυριαρχία του αιώνια, όμως η μοναδική απολογία του θα γεμίσει αντί φόβου με συμπάθεια τις ψυχές μας και ίσως επιλέξουμε να του χαρίσουμε τον θάνατο που επιζητεί για να λευτερωθεί η συνεχιζόμενη ύβρις ενός σαθρού πολιτισμού πάνω σε αξίες που δεν τολμά η γνώση του να τις αγγίξει!

Σας περιμένουμε στο χώρο διδασκαλίας του «ΔΙΑΛΕΧΘΩΜΕΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ» να ιερουργήσουμε την γνώση μέσα από ένα διαφορετικό ποιητικό δρώμενο, που ίσως αφήσει την σιωπή να γίνει συνείδηση σε κάθε ένα από μας, μετά το τελεστικό του πέρας.

Θα συναντήσουμε «διαφορετικά» τον γνωστό Έλγιν,  μέσα από το ποίημα «Εν Ουρανοίς τη ξανθή ημέρα» του Δεσποτάκη της Δαμητρός, διακριθέν με το τρίτο βραβείο του Διεθνούς Λογοτεχνικού Διαγωνισμού «Νόστος» της Αργεντινής.

Η διάρκεια του δρώμενου είναι μία ώρα.
Επιμέλεια εκδήλωσης:   Κώστας Ζωγραφόπουλος
Διαβάζουν οι ηθοποιοί: Μαρία Δημητριάδου, Κώστας Ζωγραφόπουλος
Χορός οι ηθοποιοί : Τάσος Καπιζώνης, Γωγώ Θεοδωρίδου, Γιούλη Καραουλάνη, Μάνος Ζαβάκος, Ελισάβετ Μενεξιάδη, Δημήτρης Καρακοντάκης, Κατερίνα Αλυσανδράτου, Δέσποινα Μάκρα, Γωγώ Λιάπη.  

Είσοδος Δωρεάν,  με προσέλευση 30 λεπτά νωρίτερα.

Τηλέφωνα κρατήσεων:  210 9884294 (Πρωινές ώρες) 210 3232370 (απογευματινές ώρες)  
Κα Ειρήνη Μαυροπούλου

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΔΙΑΛΕΧΘΩΜΕΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΣ


Θησείου 18 (διέξοδο, πισθεν δείου Athenaeum), Θησείο     Πλησίον ΗΣΑΠ Θησείου.
Τηλέφωνα
πικοινωνίας: 210 9884294 (πρωινς ρες)
      210 3232370 (πογευματινς ρες) 6942 714 432
e-mail: mathima@fronein.gr



Ο Αριστοφάνης από τότε μέχρι σήμερα




Εικοσάρης πρέπει να ήταν ο Ποιητής σε εκείνη την γιορτή των Λήναιων του 425 πριν την κοινή χρονολόγηση της ιστορίας. Έβραζε το αίμα του μέσα από μια διαφορετική αισθητική της έκφρασης που ισχύει σήμερα και η ανησυχία του μας άφησε την πληροφορία της διαχρονίας, μέσα από τον Δικαιόπολη, όταν τα πάντα γύρω μας είναι παρηκμασμένα.
Το όνομα εκείνου του νέου ήταν Αριστοφάνης. Σήμερα οι «νέοι» δημιουργοί -διαφόρων ηλικιών- είναι πολλοί, αλλά τα ονόματά τους κονταστράπτουν με την βοήθεια προβολέων και ειδικών που αγχώνονται να τους "φωτίσουν". Δυστυχώς για τους ανυπόμονους της εφήμερης δόξας, η Μνήμη που έχει τις μούσες στηρίγματα, δεν δείχνει το μπόι της σαν περνά δίπλα σου, αλλά όταν χάνεται σαν αχλή στα αμέτρητα γυρίσματα του ήλιου. 
Κάθισα στον υπολογιστή μου σήμερα Κυριακή και ενώ σκεφτόμουν μικρά πράγματα της προσωπικής μου ιστορίας με όμορφη θέα αλλά και αδιέξοδα, θέλησα ξεφεύγοντας για λίγο να σκεφτώ πολιτικά την ιστορία, που γεννά σαν τους παφλασμούς των κυμάτων και τα κελαρύσματα των ρυακιών, ίδιες συμπεριφορές στα ήθη όλων των ανθρώπων. Διάλεξα λοιπόν να παρακολουθήσω την παράσταση Αχαρνής του Αριστοφάνη που είχε ανέβει στην Επίδαυρο το καλοκαίρι του 2005 σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου με Δικαιόπολη τον Λάκη Λαζόπουλο.
Δεν είδα την παράσταση για να κρίνω με την γνωστή καλλιτεχνική κακεντρέχεια ότι κάνουν άλλοι εκτός από τον εαυτό μας, μια και ήθελα να αισθανθώ την σκέψη του Ποιητή. Άλλωστε γενικότερα νομίζω, αν και δεν το τηρώ πάντα, ότι κέρδος θα έχουμε αν κρίνουμε την ίδια την σκέψη μας, μια και το «μπόι» μας δεν μεγαλώνει όταν κατεβάζουμε τους άλλους στο ύψος.
Πόσο διαφορετική ήταν η εποχή των κολάκων του Αριστοφάνη ή των πολεμοκάπηλων με το σήμερα της επικαιρότητάς μας; Πόση διαφορά είχαν οι βολεμένοι κρατικοδίαιτοι προεξάρχοντες του τότε με αυτούς του σήμερα που εθελοτυφλούν υπηρετώντας την ιδιωτεία τους; Πόσο εύκολο είναι να αναγνωρίζουμε πρόσωπα δημόσια και όχι μόνο, που είναι αξιοκατάκριτα για τις επιλογές τους, την στιγμή που ακριβώς την ίδια συμπεριφορά έχουμε οι ίδιοι που είμαστε κατήγοροι;
Χτες είχα βρεθεί κάτω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης και διαπίστωσα, για ακόμη μια φορά, ότι τα ταμεία κλείνουν το μεσημέρι ενώ οι τουρίστες σηκώνουν το βλέμμα στον Παρθενώνα μεσούντος του ήλιου χωρίς να μπορούν να τον επισκεφθούν.
Θέλετε να ονομάσετε το συνδικαλιστικό κατεστημένο του σήμερα, "Πρεσβευτές" κατά την σκέψη του Αριστοφάνη; Δεν θα έχουν απόσταση από τους πρεσβευτές του έργου οι ιδιωτείες των σημερινών ατόμων με την κακή εκπροσώπηση ενός πολιτισμού που σαφώς δεν τους ανήκει αλλά τον καπηλεύονται. 
Διαβάζω στις σκέψεις των συνανθρώπων μου την απογοήτευση για την ηθική κατάπτωση γύρω μας που μεταμορφώνεται αργά σε μια αιμοβόρα βία. 
Πλησιάζει αυτή η κανιβαλική προαιώνια συμπεριφορά ως πλανήτης που κλείνει την τροχιά του και πάλι στην ανθρωπότητα. Κάθε ημέρα μεταφέρονται προς την Ευρώπη τόνοι αναγκών, πιστεύω, φόβου και ελπίδας μέσα σε σώματα μεταναστών που θέλουν να ζήσουν και θα κάνουν τα πάντα για αυτό.
Τόση μετακίνηση συμβαίνει γιατί η Ευρώπη διάβασε αλλά ποτέ δεν έμαθε την επεκτατική πολιτική του Αλεξάνδρου, που έπαιρνε αγαθά και αλλοίωνε την κουλτούρα χωρίς να ξεριζώνει τους πολιτισμούς που έθετε υπό την εξουσία του.
Η Δύση είναι ανίκανη να διαχειριστεί την φιλοσοφική σύνδεση της Εξουσίας με τον Πολιτισμό.
Γεννά μόνο σπασμωδικές κινήσεις στην παγκόσμια σκακιέρα όπως οι σταυροφορίες κατά το παρελθόν ή αντίστοιχα οι μαζικές εκτελέσεις αντιθέτων από την Παπική εκκλησία. 
Μετά το πέρας του Πελοποννησιακού πολέμου, οι νικητές Ίωνες πρότειναν να διαλύσουν την Αθήνα και να την κάνουν βοσκοτόπια, αλλά βρήκαν απέναντί τους τον Σπαρτιατικό δωρικό φιλοσοφικό λόγο.
Δεν είχε τέτοια τύχη η Μοσούλη του σήμερα από τους φανατισμένους πιστούς σε θεϊκές ή πολιτικές ιδέες, χωρίς να έχει σημασία ο τίτλος της Πίστης.
Ο Αριστοφάνης στα νιάτα του έγραψε μια τραγωδία με αστεία λόγια που σήμερα παραμένει επίκαιρη μια και δεν έχει βρεθεί το φάρμακο που θα αλλάξει την ρίζα της πληροφορίας του πολιτισμού μας. 
Κρατάμε την δυστυχία και την «πίνουμε» σε καθημερινές γιορτές μιζέριας χωρίς να μπορέσουμε να φανταστούμε τι μπορεί να είναι το Αγαθόν στη ζωή μας. 
Νομίζουμε ότι η ελευθερία είναι ταυτόσημη με την ασυδοσία και πως το άτομο είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο, άρα και σπουδαίο κρόνοντας μόνο από την ύπαρξή του. Ξεχνάμε ότι η σκέψη όπως και η φύση παράγει λάθη που από μόνα τους είναι θνησιγενή. Ότι δεν είναι ικανό να επιβιώσει μέσα στην αρμονία της φύσης και παράγει ανισορροπία, είναι καταδικασμένο μετά την ύβρη της δράσης του να εκλείπει. 
Φοβάμαι ότι πλησίασε η ώρα της πληρωμής, δηλαδή της Τίσης, για όλο το ανθρώπινο είδος που χωρίς να έχει μετακινηθεί από την ανοησία του είναι ίδιο και απαράλλακτο από τον τότε Γαμηλίωνα μήνα που διαγωνίστηκε ο Αριστοφάνης στα Λήναια μέχρι το παγκόσμιο Σήμερα. 

 Ότι και αν γίνει όμως, κάποιοι, ας συνεχίσουμε να μεταφέρουμε λέξεις που φτιάχνουν προτάσεις και σκέψεις, βαπτισμένες στα ερωτήματα μεγάλων έργων του παρελθόντος, σε ένα διαφορετικό για τον κάθε ένα από μας θέατρο της Κυριακής.
Τέλος, ας χαρούμε αυτό που αντέχουμε και κυρίως τον Διόνυσο που για όσους ξέρουν δεν έχει να κάνει με το πιόμα του εξαρτημένου, αλλά με την ζύμωση του υποψιασμένου… 

Κ.Ζ