Η Τέχνη του χειρωνάκτα





Ενθυμούμενος έναν από τους υπέροχους ηθοποιούς του Ελληνικού θεάτρου, τον Νικήτα Πλατή έγραψα ταιριαστά με την έκφραση του κυρίου Τέγκουλα στο έργο “Μιας πεντάρας νιάτα”, τον τίτλο αυτής της ανάρτησης.
Βέβαια το εν λόγω άσμα που είχε συνθέσει ο θεατρικός χαρακτήρας στο υπέροχο αυτό έργο, είχε τον επιτυχημένο τίτλο “Ο ανθρακόρυχος”.  Τι μπορεί να σου κάνει ένας τόνος…



Η πρώτη μέρα του χειρωνάκτα


Θεωρώ πως προς ευτυχία μου, ότι δεν ανήκω στους πνευματικούς ανθρώπους της Τέχνης και των Γραμμάτων, επειδή κατά περιόδους γίνομαι λαϊκιστί “σίσκατος”, μετέχοντας σε χειρονακτικές εργασίες. Άλλωστε το πνεύμα, για ορισμένους, οφείλει να είναι διαχωρισμένο από την ύλη και τις εργασίες μεθ’ αυτής.
Έμπλεξα λοιπόν πάλι και έφτιαξα ένα ονειρικό πανί μήκους έξι μέτρων για τις ανάγκες ενός όμορφου έργου που σκηνοθετεί η κυρία Έλλη Βοζικιάδου για να ανέβει τον ερχόμενο χειμώνα. Ο τίτλος του έργου είναι “Το άσχημο παπάκι” και η ιστορία θα ταξιδέψει τα υπέροχα μάτια των παιδιών στον κόσμο του θεάτρου, που σε αντίθεση με την καθημερινότητά τους “σημαίνει την ζωή” και δεν την δείχνει απλώς.



Η δεύτερη ημέρα του χειρωνάκτα .
Καλή παρέα ήταν η Κα Βοζικιάδου και η εξαίρετη ηθοποιός
Μαρία Δημητριάδου




Σκαρώσαμε ένα περίεργο συναρμολογούμενο ξύλινο πλαίσιο που δεν θα ακούσει ποτέ την φωνή του τεχνικού να λέει στον συνεργάτη του βάστα ρε ίσια να βιδώσω.
Προσθέσαμε πάνω του αυτοκόλλητες ταινίες που τις ζηλέψαμε από τα μπουφάν που φτάνουν για να ζεστάνουν τους Έλληνες της κρίσης από την Cosco tracking Lins στο ποδοσφαιρικό λιμάνι του Ολυμπιακού και τέλος κολλήσαμε το εξάμετρο πανί για να μπαίνει και να βγαίνει με ένα χρατς  για τις ανάγκες του έργου.
Θα μου πει κάποιος, σιγά την εξυπνάδα, αλλά τι να κάνω;  Ένας χειρωνάκτας μέχρι ενός σημείου πάντα φτάνει τις πρωτοτυπίες των ιδεών του.
Σημασία όμως έχει πως τα χρωματάκια που βάλαμε πάνω στο πανί, τις δύο μέρες που χρειάστηκε να ανεβοκατεβάζω τη μέση προσκυνώντας την Τέχνη, αφήνουν κούραση.

Όση όμως κούραση και να αφήνουν, αξίζει για τα μάτια των παιδιών που θα συναντήσουν το φόντο του έργου που μπροστά του θα ερμηνεύσουν τους ρόλους οι άξιοι ηθοποιοί.

Πριν δυο τρεις ημέρες, βρισκόμουν μέσα στο αυτοκίνητό μου κάπου στην βιομηχανική περιοχή της Κηφισιάς. Από μακριά είδα να έρχονται πέντε παιδιά αγόρια και κορίτσια μαζί με μια νέα γυναίκα που κρατούσε ένα μικρό στην αγκαλιά της. Έκανα διάφορες σκέψεις προσπαθώντας να τεκμηριώσω τις παρατηρήσεις μου σχετικά με το αν ήταν οικογένεια και ποιας εθνικότητας μπορεί να ήσαν. Όσο πλησίαζαν και εγώ σκεφτόμουν λογικά, διαπίστωσα πως μεταξύ τους έπαιζαν και το περπάτημά τους ήταν σαν χορός μέσα στην συννεφιασμένη φιδίσια διαδρομή του δρόμου χωρίς κίνηση. Ακόμη και η γυναίκα, μετείχε σε παιχνίδια κουνώντας το μικρό να γελά χαρούμενο με το ομαδικό περπάτημα. Όταν πλησίασαν τα μάτια δύο εξ αυτών, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, καρφώθηκαν πάνω μου. Ήμουν καθισμένος στο αυτοκίνητό και για μια στιγμή με κράτησε ο νους με τις σκέψεις του ανέκφραστο. Μια μικρή θλίψη ένιωσα στο βλέμμα τους για την δική μου ανύπαρκτη απόκριση. Αμέσως ξύπνησα από τον λήθαργο της λογικής και γέλασα κλείνοντας το μάτι πειρακτικά προς αυτά. Το πρόσωπό τους έφεξε και το χαμόγελό τους ήρθε σαν καθαρός άνεμος να μπει στα πνευμόνια μου. Με προσπέρασαν και ένα ισχυρό βούρκωμα γέμισε τα μάτια μου.
Ο λόγος ήταν πως συμπόνεσα τον εαυτό μου και την χαρά που χάνεται διαρκώς από δίπλα μας, όταν η λογική ψάχνει για ταυτοποιήσεις, ενώ η ζωή είναι καμωμένη από ρήματα και όχι από ουσιαστικά…
Τι σημασία είχε από πού ήσαν, αν ήταν μητέρα τους.  Σημασία είχε πως αυτά τα δύο χαμόγελα με έκαναν να νιώσω πως ζούσα μαζί με αυτά.

Για κάτι τέτοια λοιπόν παιδιά που μπορεί να είναι στους δρόμους βιομηχανικών περιοχών ή και σε σαλόνια, νομίζω πως αξίζει να γίνομαι χειρονάκτας όταν η ζωή το απαιτεί.  Πάντως καλό θα είναι να ξέρουν οι καθαρά πνευματικοί άνθρωποι, πως όταν παίζουμε για τέτοια μάτια, σε όποιο πόστο στο θέατρο κι αν βρισκόμαστε, καλό είναι να μη σκεφτόμαστε το μεροκάματο, αλλά την ευθύνη την ζωής.  Μια ευθύνη που δεν έχουν μάθει οι πολιτικοί άρχοντες, αλλά διδάσκουν την άγνοιά της με επιτυχία στους ανόητους που τους μιμούνται…

Καλή επιτυχία λοιπόν στο όμορφο έργο και στην κοινωνία μας , για να μεγαλώσει τα παιδιά της με τέτοιο τρόπο που δεν θα είναι καθ’ εικόνα και ομοίωσή της…
Ίσως να φαντάζει ανόητη η ευχή, πλην όμως για όσους έχουν νόηση είναι αναγκαία.