Φτιάχνοντας σκηνικά για κουκλοθέατρο






Είναι ενδιαφέρον να κατασκευάζεις τον ονειρόκοσμο κουκλοθέατρου για παιδιά.
Το κυριότερο είναι πως μπαίνεις στον πειρασμό να μπεις μέσα του γιατί όσο μεγάλος και αν είσαι, κάπου βαθιά κρύβεται το παιδί που ονειρεύεται μέσα από την libido των κυττάρων σου. Ίσως μας έκλεινε το μάτι ο Σικιμούνδος  Φρόιντ παροτρύνοντάς μας να αποφεύγουμε την πόζα της ψευδούς σοβαρότητας όταν παριστάνουμε τους σπουδαίους.
Κάπως έτσι λοιπόν, στις λίγες φωτογραφίες που ακολουθούν αποτυπώνεται η χαρά μου για τις μικρές κατασκευές σκηνικών για δύο έργα κουκλοθεάτρου. 






Οι πολεμίστρες του κάστρου γίνονται χρωματιστές ευκαιρίες για να ζηλέψουν την δόξα του οι μικροί, και ίσως μάθουν από τα έργα και ημέρες του Ησιόδου, πως η ζήλια εκτός από αρρώστια, γίνεται και άμιλλα. Αν διδάξουμε σωστά τα παιδιά, μπορεί να έχουμε την ευκαιρία ν’ αλλάξουμε τον κόσμο μας. 








Κάπου έπρεπε να υπάρχει μια σπηλιά που τα αρκουδάκια αντιστέκονται να πέσουν σε χειμερία νάρκη, περιμένοντας να δουν τον Αι Βασίλη. Δεν κρατήθηκα, θέλησα να μπω μέσα της και να βγάλω την ματιά μου στον κόσμο, σαν να τον έβλεπα πρώτη φορά. Η αρρώστια της εποχής μας επικεντρώνεται στην λανθασμένη γνώση μας που δηλώνει πως εμείς «ξέρουμε τον κόσμο». 








Από μικρός που ήμουν, μου άρεσαν οι ξύλινες καλύβες των ορεινών  καταυλισμών. Κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι και το σπίτι του Αι Βασίλη, χωρίς να μας ενδιαφέρει να ξέρουμε που διαθέτει το μεγάλο εργοστάσιο παιχνιδιών. Ίσως να μην υπάρχει εργοστάσιο, γιατί τα πολυτιμότερα αγαθά της ζωής δεν παράγονται αλλά δημιουργούνται στη σκέψη μας. Κάπως έτσι γεννιέται η αποδοχή, η φιλία, ο έρωτας και η συνύπαρξη.





Κάπως έτσι είδα τους πύργους, τα σπιτάκια, την αρκουδοσπηλιά και το σπίτι του Αι Βασίλη.  Θα έλεγα πως και η ίδια η ζωή, είναι μια υποκειμενική υπόθεση ερμηνείας, έστω και αν ο φόβος των ανθρώπων έχει εφεύρει την «αντικειμενική παραδοχή».
Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά, γιατί η ανάρτηση μιλά μόνο για κουκλοθέατρο… και είναι σημαντικότερο από τις απόψεις που παρασύρομαι και εκθέτω.