Φόρμα παραγγελίας Αθιβολής

Μπορείτε να καταθέσετε τα χρήματα της παραγγελίας σας (βιβλίου και μεταφορικών) σε έναν από τους λογαριασμούς της ''Τέχνης Πολιτεία''.

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: IBAN GR9701721850005185076919508

ALPHA BANK: IBAN GR3901403270327002002008423

Η αποστολή γίνεται μέσω των ΕΛ.ΤΑ. Τα έξοδα αποστολής είναι 1,5 € πλέον των 15€ για την Ελλάδα. Επίσης βάσει ισχυουσών τιμών των Ελληνικών Ταχυδρομείων, πλέον της τιμής βιβλίου, το κόστος για την Ευρώπη διαμορφώνεται ως Β προτεραιότητα στα 22,76 € και για τις λοιπές χώρες ανέρχεται στα 27 €.

Όλες οι πληροφορίες που διαβιβάζονται από εσάς είναι εμπιστευτικές και χρησιμοποιούνται μόνο για τη διεκπεραίωση των παραγγελιών σας.

Τα πεδία με αστερίσκο* είναι υποχρεωτικά.

Η Τέχνη του χειρωνάκτα





Ενθυμούμενος έναν από τους υπέροχους ηθοποιούς του Ελληνικού θεάτρου, τον Νικήτα Πλατή έγραψα ταιριαστά με την έκφραση του κυρίου Τέγκουλα στο έργο “Μιας πεντάρας νιάτα”, τον τίτλο αυτής της ανάρτησης.
Βέβαια το εν λόγω άσμα που είχε συνθέσει ο θεατρικός χαρακτήρας στο υπέροχο αυτό έργο, είχε τον επιτυχημένο τίτλο “Ο ανθρακόρυχος”.  Τι μπορεί να σου κάνει ένας τόνος…



Η πρώτη μέρα του χειρωνάκτα


Θεωρώ πως προς ευτυχία μου, ότι δεν ανήκω στους πνευματικούς ανθρώπους της Τέχνης και των Γραμμάτων, επειδή κατά περιόδους γίνομαι λαϊκιστί “σίσκατος”, μετέχοντας σε χειρονακτικές εργασίες. Άλλωστε το πνεύμα, για ορισμένους, οφείλει να είναι διαχωρισμένο από την ύλη και τις εργασίες μεθ’ αυτής.
Έμπλεξα λοιπόν πάλι και έφτιαξα ένα ονειρικό πανί μήκους έξι μέτρων για τις ανάγκες ενός όμορφου έργου που σκηνοθετεί η κυρία Έλλη Βοζικιάδου για να ανέβει τον ερχόμενο χειμώνα. Ο τίτλος του έργου είναι “Το άσχημο παπάκι” και η ιστορία θα ταξιδέψει τα υπέροχα μάτια των παιδιών στον κόσμο του θεάτρου, που σε αντίθεση με την καθημερινότητά τους “σημαίνει την ζωή” και δεν την δείχνει απλώς.



Η δεύτερη ημέρα του χειρωνάκτα .
Καλή παρέα ήταν η Κα Βοζικιάδου και η εξαίρετη ηθοποιός
Μαρία Δημητριάδου




Σκαρώσαμε ένα περίεργο συναρμολογούμενο ξύλινο πλαίσιο που δεν θα ακούσει ποτέ την φωνή του τεχνικού να λέει στον συνεργάτη του βάστα ρε ίσια να βιδώσω.
Προσθέσαμε πάνω του αυτοκόλλητες ταινίες που τις ζηλέψαμε από τα μπουφάν που φτάνουν για να ζεστάνουν τους Έλληνες της κρίσης από την Cosco tracking Lins στο ποδοσφαιρικό λιμάνι του Ολυμπιακού και τέλος κολλήσαμε το εξάμετρο πανί για να μπαίνει και να βγαίνει με ένα χρατς  για τις ανάγκες του έργου.
Θα μου πει κάποιος, σιγά την εξυπνάδα, αλλά τι να κάνω;  Ένας χειρωνάκτας μέχρι ενός σημείου πάντα φτάνει τις πρωτοτυπίες των ιδεών του.
Σημασία όμως έχει πως τα χρωματάκια που βάλαμε πάνω στο πανί, τις δύο μέρες που χρειάστηκε να ανεβοκατεβάζω τη μέση προσκυνώντας την Τέχνη, αφήνουν κούραση.

Όση όμως κούραση και να αφήνουν, αξίζει για τα μάτια των παιδιών που θα συναντήσουν το φόντο του έργου που μπροστά του θα ερμηνεύσουν τους ρόλους οι άξιοι ηθοποιοί.

Πριν δυο τρεις ημέρες, βρισκόμουν μέσα στο αυτοκίνητό μου κάπου στην βιομηχανική περιοχή της Κηφισιάς. Από μακριά είδα να έρχονται πέντε παιδιά αγόρια και κορίτσια μαζί με μια νέα γυναίκα που κρατούσε ένα μικρό στην αγκαλιά της. Έκανα διάφορες σκέψεις προσπαθώντας να τεκμηριώσω τις παρατηρήσεις μου σχετικά με το αν ήταν οικογένεια και ποιας εθνικότητας μπορεί να ήσαν. Όσο πλησίαζαν και εγώ σκεφτόμουν λογικά, διαπίστωσα πως μεταξύ τους έπαιζαν και το περπάτημά τους ήταν σαν χορός μέσα στην συννεφιασμένη φιδίσια διαδρομή του δρόμου χωρίς κίνηση. Ακόμη και η γυναίκα, μετείχε σε παιχνίδια κουνώντας το μικρό να γελά χαρούμενο με το ομαδικό περπάτημα. Όταν πλησίασαν τα μάτια δύο εξ αυτών, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, καρφώθηκαν πάνω μου. Ήμουν καθισμένος στο αυτοκίνητό και για μια στιγμή με κράτησε ο νους με τις σκέψεις του ανέκφραστο. Μια μικρή θλίψη ένιωσα στο βλέμμα τους για την δική μου ανύπαρκτη απόκριση. Αμέσως ξύπνησα από τον λήθαργο της λογικής και γέλασα κλείνοντας το μάτι πειρακτικά προς αυτά. Το πρόσωπό τους έφεξε και το χαμόγελό τους ήρθε σαν καθαρός άνεμος να μπει στα πνευμόνια μου. Με προσπέρασαν και ένα ισχυρό βούρκωμα γέμισε τα μάτια μου.
Ο λόγος ήταν πως συμπόνεσα τον εαυτό μου και την χαρά που χάνεται διαρκώς από δίπλα μας, όταν η λογική ψάχνει για ταυτοποιήσεις, ενώ η ζωή είναι καμωμένη από ρήματα και όχι από ουσιαστικά…
Τι σημασία είχε από πού ήσαν, αν ήταν μητέρα τους.  Σημασία είχε πως αυτά τα δύο χαμόγελα με έκαναν να νιώσω πως ζούσα μαζί με αυτά.

Για κάτι τέτοια λοιπόν παιδιά που μπορεί να είναι στους δρόμους βιομηχανικών περιοχών ή και σε σαλόνια, νομίζω πως αξίζει να γίνομαι χειρονάκτας όταν η ζωή το απαιτεί.  Πάντως καλό θα είναι να ξέρουν οι καθαρά πνευματικοί άνθρωποι, πως όταν παίζουμε για τέτοια μάτια, σε όποιο πόστο στο θέατρο κι αν βρισκόμαστε, καλό είναι να μη σκεφτόμαστε το μεροκάματο, αλλά την ευθύνη την ζωής.  Μια ευθύνη που δεν έχουν μάθει οι πολιτικοί άρχοντες, αλλά διδάσκουν την άγνοιά της με επιτυχία στους ανόητους που τους μιμούνται…

Καλή επιτυχία λοιπόν στο όμορφο έργο και στην κοινωνία μας , για να μεγαλώσει τα παιδιά της με τέτοιο τρόπο που δεν θα είναι καθ’ εικόνα και ομοίωσή της…
Ίσως να φαντάζει ανόητη η ευχή, πλην όμως για όσους έχουν νόηση είναι αναγκαία.




Με φειδώ σκέψεις από τον οίκο προς τον δήμο







Οι παλαιότεροι έλεγαν  “τα εν οίκω μη εν δήμω”, αλλά εμένα μου ήρθε η επιθυμία να καταγράψω, εδώ, τις σκέψεις που γεννήθηκαν από την υπάρχουσα ζωή μέσα στο σπίτι μου.

Κάτι μου “έτρωγε” το μυαλό όλο το χθεσινό βράδυ σχετικά με ένα γράψιμο που ετοιμάζω, αρχικά μέσα στη σκέψη μου, σχετικά με το “σήμερα” και το “τότε”.  Το αφήνω απροσδιόριστο χρονικά, αν και βάσανός μου έχει αρκετή σαφήνεια. Ο λόγος της απροσδιοριστίας έγκειται στο ότι πρέπει να ξέρουμε πως κάθε “τότε” είναι καλύτερο από το σήμερα έστω και αν νομίζουμε πως ταξιδεύουμε στα άστρα…  Κάτι θα ήξερε ο Ησίοδος όταν έγραφε τα πέντε γένη των θνητών. Οδεύουμε με μαθηματική ακρίβεια προς την καταλυτική δράση της Νέμεσις πάνω στο αυθάδες είδος μας.

Έτσι οι κουβέντες που αναπτύχθηκαν από το ξύπνημα μέχρι το δεύτερο τσαγάκι, έφτασαν μέχρι τις κατάρες των δύο πολύπαθων οικογενειών της αρχαιότητας. Μιλώ για τους Λαβδακίδες  βόρεια της Αθήνας που έζησαν τις συνέπειες της κατάρας όπως και τους Ατρείδες κατά τον νότο, που υπέφεραν αντίστοιχα.  Με ένα περίεργο τρόπο οι ίδιοι οι Αθηναίοι δεν είχαν καμία κατάρα πάνω τους. Προτιμούσαν οι θεατρικές τους ιστορίες να αναφέρονται βόρεια και νότια της αυτοκρατορίας και  σε παλαιότερους χρόνους.  Όταν πήγε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ύπαρξης ενός ηθικού βάρους, μιας κατάρας δηλαδή, ο Φρύνιχος με την τραγωδία του “Μιλήτου Άλωσις”, το κραταιό πολίτευμα αντέδρασε με την φίμωση και την τιμωρία του ίδιου του Ποιητή.  
Καλό είναι να ξέρουμε πως η δημοκρατία που κουβαλά ως επιθυμητό ευχολόγιο μέσα της τις γιορτές και την ευδαιμονία, είναι ενίοτε και πάντα δι’ ολίγον, πράξεις αβροφροσύνης των κυρίαρχων βασιλευόντων όντων προς τους εξουσιαζομένους, όταν δεν απειλείται η κυριαρχία τους.  Μόλις απειληθεί η “Θέση”, η συμπεριφορά των κυριάρχων γίνεται ταιριαστή με την βία του φόβου που έχουν τα ζώα, ως άξιος προς μελέτη καθρέφτης, της φύσης.

Όσον αφορά την ίδια την “Κατάρα” που είναι η δύναμη του αδικημένου, στις μέρες μας έχει αντικατασταθεί από συνθήματα επιθετικά μεν, αλλά ακίνδυνα στο υπερβατικό τους μέρος προς τους αδικούντες. Λένε, πως η φραστική επίκληση της κατάρας από ένα αδικημένο, μπορεί να έχει πραγματικά στοιχεία υλοποίησης δυστυχιών σε αυτόν που απευθύνεται.

Αμέσως για να ελαφρύνει το οικογενειακό μας κλίμα, σκεφτήκαμε ένα τραγούδι που γράφτηκε την εποχή που οι άντρες φορούσαν καρό παντελόνια στενά με χαμηλό καβάλο, ενώ στην κνήμη το ύφασμα μπόλικο σχημάτιζε κατά το βάδισμα μια καμπάνα που έδινε τιμή στον νέο που την ενδύετο. Έτσι διαλέξαμε να βάλουμε να παίξει ένα σχετικό με την κατάρα τραγούδι, που μέσα στην παρωχημένη αισθητική της εποχής αυτής, προετοίμαζε μαγειρεύοντας τον χυλό της σημερινής σκέψης…

Αντί να δώσετε ας πούμε την κατάρα σας για την καταστροφή του τύμβου της Σαλαμίνας, μπορείτε απλώς να αγνοείτε το γεγονός.
Όλη η Ευρώπη θα ήταν διαφορετική σήμερα αν χανόταν αυτή η ναυμαχία, αλλά ποιος νοιάζεται για τούτα τα ζητήματα της μνήμης σήμερα.
Γύρω μας καταστρέφονται τα πάντα στο πνεύμα εξέλιξης της κερδοφορίας μιας φθισικής εκχρηματισμένης οικονομίας χωρίς ήθος και στοχασμό…
Καλύτερα είναι όμως να τα αγνοούμε, γιατί η γνώση φέρνει ανησυχία και πόνο.

Μη νομίζετε πως έχει διαφορά αυτό το τα τραγούδι που διαλέξαμε από τα μπιτάτα τραγούδια που με αυτά ηχορυπαίνουν οι Ακέφαλοι οδηγοί με τα ηχοσυστήματα στα ματαιόδοξα θλιβερά τους αμαξίδια… Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν εύκολα, γιατί η παιδεία έχει κόπο και ο κάματος ενοχλεί.

Επισυνάπτω τα λόγια και έναν ηλεκτρονικό τόπο που φιλοξενείται το άσμα.

'' Κατάρα '' ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΟΣ
( Ν. Πάνου - Π. Πολίτου )
LP - Κατάρα (1973)


Κατάρα ... να 'χεις από 'μένα
που μ' έκανες και πίστεψα σε σένα
Κι όταν είδες πως σ' αγάπησα στ' αλήθεια
μ' άλλον έφυγες και μ' άνοιξες πληγές στα στήθια

Η κατάρα μου να δέρνει τη σκιά σου
κι εφιάλτες να σε δέρνουν στα όνειρά σου
Τα σημάδια, οι πληγές μου να σε ζώνουν
και τα μάτια σου ποτέ να μη στεγνώνουν

Πόσο γελάστηκα... αχ! πόσο
σε σένα, την αγάπη μου να δώσω
Μα συνείδηση δεν είχες κατά βάθος
πάρ' την κατάρα μου κι εγώ θα ζω μονάχος

Η κατάρα μου να δέρνει τη σκιά σου
κι εφιάλτες να σε δέρνουν στα όνειρά σου
Τα σημάδια, οι πληγές μου να σε ζώνουν
και τα μάτια σου ποτέ να μη στεγνώνουν.


Υ.Γ

Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από αυτόν τον ηλεκτρονικό χώρο και αφορά ένα αναθηματικό ανάγλυφο του 4ου αιώνα από την Ελευσίνα σχετιζόμενο με την Δήμητρα.
Η Δήμητρα ενσωματώνει κατά την προσωπική μου αίσθηση όπως και η Χριστιανική Παναγία τον πόνο όλου του κόσμου μέσα από την αντίστοιχη απώλεια των τέκνων τους. Με την σειρά τους και αυτές οι συμβολικές μορφές Πίστης κουβαλούν μνήμες από οντότητες προ- Ολύμπιες και προς τιμήν των Αρκάδων βρίσκονται κάπου εκεί στα ορμητικά νερά των ιερών ποταμών τους.



Μία ώρα με την Βίκυ Τσιανίκα





Τιμή και χαρά μου ήταν το αντάμωμά μου με την Βίκυ Τσιανίκα στο ραδιόφωνο "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ"  της ΕΡΤ κατά το ωριαίο πρόγραμμα της εκπομπής  "Δράκοι και Νεράιδες" την παρελθούσα Τετάρτη στις 7 του Σεπτεμβρίου του 2016. 

Η βραχέα συχνότητα της φωνής αυτού του ραδιοφώνου, ενώνει τον απανταχού Ελληνισμό σε ένα Ελληνικό γλωσσικό τοπίο σκέψης που σήμερα εδώ στην Μητρόπολη της ιστορίας του, δολοφονείται από όσους επαίρονται πως το φροντίζουν. 

Η ηχοληψία που επισυνάπτεται, έγινε μέσω του διαδικτύου, με συνέπεια οι μειωμένες ηλεκτρονικές γνώσεις μου σε συνδυασμό με την προβληματική ταχύτητα του ίντερνετ στην Ελλάδα, να δημιουργήσουν ένα περιοδικό κόμπιασμα στις μουσικές και τα λόγια. Κάποια μέρη επίσης της συζήτησης δεν κατεγράφησαν από τους ίδιους λόγους. Η ευγένεια όμως φιλοξενίας της ραδιοφωνικής οικοδέσποινας είναι φανερή παρά τα τεχνικά προβλήματα της εδώ καταγραφής.


https://www.youtube.com/watch?v=tRxOB37n6LQ


https://www.youtube.com/watch?v=spfkI0jpg1Y